“ตะแคงถ้วยให้ฉันดูหน่อย” ลู่หลีสังเกตเนื้อวัสดุ “ดินเผาเหรอ?”
ลั่วเจียไป๋พยักหน้ารับ
ลู่หลีพลิกสมุดบันทึกไปหน้าถัดไป
น้องสาวเขียนว่าตัวเองเตรียมไปเข้าคลาสทดลองของพี่ชาย พี่ชายเป็นครู ส่วนน้องสาวเป็นมือใหม่ ถ้วยดินเผาที่ดูอ่อนหัดอย่างเห็นได้ชัดใบนี้จึงเป็นผลงานของน้องสาว
แต่กลับถูกเก็บไว้ในห้องของพี่ชาย
การปั้นดินเผาเป็นรูปทรง เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดอย่างหนึ่งในคลาสเครื่องปั้นดินเผา ยังไม่ผ่านการเผา จึงยังไม่กลายเป็นเครื่องปั้นดินเผาสำเร็จรูป
สิ่งที่ทำขึ้นในคลาสทดลองมีคุณค่าต่อการเก็บสะสมมากกว่า
สมุดบันทึกเปิดค้างอยู่หลายหน้าต่อเนื่องกัน หน้าที่หยุดอยู่ไม่มีภาพวาด มีเพียงข้อความ:
[ฉันไปสมัครคลาสทดลองเครื่องปั้นดินเผาเพื่อการกุศล ตอนที่ไปฉันดีใจมาก แต่พอถึงห้องเรียนกลับพบว่าครูประจำสัปดาห์นี้ไม่ใช่คนที่ฉันรู้จัก]
[ไม่ใช่พี่ชาย]
[ที่แท้ครูไม่ได้สอนประจำตลอด ฉันไปถามโดยบอกว่ามาสมัครเรียนกับพี่ชาย ครูบอกว่าพี่ชายยังมีคาบสอนที่ไม่ได้มาสอนอีกหนึ่งคาบในเดือนนี้ แต่ยังไม่กำหนดเวลาที่แน่นอน]