ทรายถมสูงขึ้นเรื่อย ๆ ผู้เล่นที่ถูกฝังลึกที่สุดเริ่มสำลักทราย
ผู้เล่นได้แต่พยายามเม้มปากขึ้นด้านบนหายใจ ไม่กล้าดิ้นรน
ในทรายดูด ยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลึก
“ลองตอบไปทุกคำตอบแล้ว ไม่เชื่อหรอกว่าแกจะคิดอะไรแปลกใหม่ได้” ฉีหมิงต๋ามองลู่หลีด้วยสายตาอาฆาต “คนที่ตอบก่อนต้องตายก่อน ฉันจะช่วยเรียกบอสให้ ฉันจะเห็นกับตาว่าแกตายอย่างทรมาน”
“โนโน่!”
ฉีหมิงต๋าตะโกนเสียงดัง พลางผงกศีรษะไปทางลู่หลี “เขาจะตอบคำถาม”
โนโน่ที่ดวงตาไหลน้ำตาโลหิตจับจ้องไปที่ลู่หลี “ในที่สุดก็ถึงตาเธอตอบคำถามแล้วหรือ?”
ลั่วเจียไป๋ร้อนรนมาก น้ำหนักที่ถมทับของกองทรายและความตึงเครียดทำให้เขาแทบจะอาเจียนออกมา “นายอ่านจบแล้วหรือยัง? ยังมีเบาะแสอื่นอีกไหม?”
ลู่หลีพูดเนิบ ๆ “อ่านจบแล้ว”
เขาเทียบตามตัวเลขบนแผ่นกระดาษ แล้วเอ่ยปาก
“ก่อนวันที่ 29 มีนาคม สมาชิกครอบครัวสี่คน ก่อนวันที่ 14 ธันวาคม สมาชิกครอบครัวสามคน คุณแม่จากไป หลังวันที่ 14 ธันวาคม สมาชิกครอบครัวสองคน บัคตาย”
ลู่หลีเสริมอีก “คุณพ่อออกไปข้างนอกทุกวัน ตอนนั้นที่บ้านก็เหลือแค่หนูคนเดียว”
น้ำตาโลหิตที่ไหลไม่หยุดของโนโน่หยุดไหล
เธอเอ่ยคำพิพากษาพิเศษเป็นครั้งแรก เป็นคำถามซักไซร้
“คุณพ่อไม่อยู่บ้านเมื่อไร?”
“นายตอบถูกแล้ว?!” ลั่วเจียไป๋พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ แต่ก็ต้องตกใจกับคำถามเพิ่มเติมอีก “คำถามเพิ่มทำไมยากอย่างนี้ แถมยังต้องบวกกาลเวลาอีก? พวกเราไม่เคยเห็นพ่อของหล่อนเลยสักนิด จะไปรู้ความเป็นไปของพ่อหล่อนได้ยังไง!”
ลู่หลีจ้องมองใบหน้าอันบิดเบี้ยวน่าสะพรึงของโนโน่ตรง ๆ ตอบอย่างคล่องแคล่ว “คุณพ่อออกจากบ้านตอนเช้ามืด กลับมาตอนกลางคืน”