ลู่หลีเงยหน้าขึ้น สังเกตตัวตลกอย่างละเอียด
ตอนนี้มือทั้งสองข้างของตัวตลกยกขึ้นสูงเหนือศีรษะ
มือขวาคือเลื่อยไฟฟ้าที่ใช้ตัดสิน มือซ้ายกำแน่น ถือลูกโป่งพวงใหญ่ มีสี่สีตามที่กล่าวถึงในคำถาม แต่ละสีมีมากกว่าหนึ่งลูก
“คำถามของกลุ่ม B ไม่มีจำกัดเวลาตอบ นายคิดให้ดีก่อนค่อยตอบ” ลั่วเจียไป๋ลูบแขนที่พันผ้าพันแผลเต็มไปหมดอย่างไม่รู้ตัว ใช้นิ้วถูไปมาอย่างกระวนกระวาย “โอกาสมีไม่มากนะ นายฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด ฉันไม่มีความสามารถผิดปกตินั้น”
เขาสัมผัสมีดที่มีความสามารถวิญญาณร้ายอย่างระมัดระวัง “มีดเล่มนี้ป้องกันฉันได้หนึ่งครั้ง แต้มที่ใช้แลกซื้อไอเทมปกป้อง ฉันแลกได้มากสุดอีกสองชิ้น รวมกันแล้วฉันถูกฟันได้มากที่สุดสามครั้ง”
คำตอบที่ถูกต้องของกลุ่ม A พวกเขาได้มาจากการลองทีละข้อ ตอบถูกเพราะตัดตัวเลือกที่ผิดทั้งหมดออกไป
แต่คำถามของกลุ่ม B ไม่มีแม้แต่ตัวเลือก
ความยากเพิ่มขึ้นแล้ว
ลั่วเจียไป๋กังวลใจ เขาย่อตัวอยู่หน้ากระดานดำสักพัก แต่ก็ไม่เห็นตัวอักษรชอล์กปรากฏเพิ่มอีก “ทำไมข้อนี้ไม่มีแนวคำตอบเลย?”
ลู่หลีค้นหาไอเทมที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ พลิกดูกระดาษหลายแผ่นไปมา พูดพึมพำ “ตัวตลกอยู่ร่วมกับพ่อไม่ได้ ตัวตลกเป็นเพื่อนที่ดี แต่เจอตัวตลกได้แค่ตอนเช้ามืด แต่นี่มันเวลาเลิกเรียนแล้ว...”
เมื่อกี้ออดเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนที่ทำการบ้านเสร็จแล้วถึงจะไปเล่นที่สวนได้ แสดงว่าตอนนี้คือเวลาเลิกเรียนจริงๆ
เป็นช่วงบ่าย
แต่ในไดอารี่ของโนโน่เขียนว่าเจอตัวตลกได้ตอนเช้ามืดเท่านั้น