ลั่วเจียไป๋เร่งเขา “อืดอาดชักช้า จะทำอะไรให้มันเร็ว ๆ หน่อยได้ไหม?”
เฟิงซ่านใช้ช้อนคนซุปข้น ใบไม้บนผิวซุปหมุนตาม ดวงตาของเขาเหม่อลอย
“ถ้าหัวใจของไซเรนอยู่ในชามของฉัน พวกแกห้ามแย่งเด็ดขาด!”
ลำคอของเขาคันระคาย น้ำเสียงที่พูดดังขึ้นเรื่อย ๆ ดูท่าทางก็ออกจะดื้อดึง:
“ให้ฉันบดขยี้หัวใจดวงนี้”
“ให้ฉันได้ผ่านด่านเป็นคนแรก!”
จู่ ๆ เฟิงซ่านก็ชี้นิ้วไปที่มิเรลล่า “ความนิยมในไลฟ์สดของฉันลดลงตลอดเลย! เริ่มจากแกก่อน แกมีเทพชั่วร้าย มีจุดขายขนาดนั้น แค่ยืนเฉย ๆ ให้เทพชั่วร้ายออกมาโผล่หน้าก็ได้ความนิยมตั้งมากมาย! แล้วฉันล่ะ!? ฉันในดันเจี้ยนที่แล้วก็อุตส่าห์พาทีมอย่างยากลำบาก ฉันทำงานหนักไม่บ่น ทำหน้าที่หัวหน้าทีม คอยสนับสนุนลูกทีม สร้างจุดที่น่าสนใจตั้งเท่าไหร่ ความนิยมดันมาได้พอ ๆ กับของแก! พอเข้ามาในดันเจี้ยนนี้ ความนิยมเริ่มต้นก็ยังต่ำกว่าแกอีก!”
เขาหันไปทางลู่หลีอีก “แล้วก็แก! ทำไมโชคของแกถึงดีนัก? ทำไม? มันอะไรกัน! โจทย์ของดันเจี้ยนนี้ก็ยาก เบาะแสก็หาไม่เจอ แม้แต่คำใบ้ของดันเจี้ยนยังน้อยจนน่าสงสาร แต่แกดันไขได้ทุกครั้งเลย! ฉันเข้าใจแล้ว แกรู้บท! [ราตรีเกม]ทำข้อตกลงกับวิญญาณร้าย แกเอาวิญญาณไปขายให้วิญญาณร้าย!”
“ไม่ใช่วิญญาณร้าย ของแกก็คือเทพชั่วร้าย! ฉันแม่งซวยชัด ๆ ในเกมมีเทพชั่วร้ายอยู่ไม่กี่ตน ฉันดันมาเจอสองตน ฮ่า ๆ!” เฟิงซ่านหัวเราะลั่น “มิน่าล่ะดันเจี้ยนที่ยากขนาดนี้แกถึงรู้คำตอบ ต้องเป็นเพราะเทพชั่วร้ายช่วยแกแน่! ถูกเทพชั่วร้ายหลอกเอาวิญญาณไป แกก็ต้องตาย! แกจะต้องตายในสักวัน!”
ลู่หลีมองเขาอย่างสงบนิ่ง ประหนึ่งมองสัตว์ร้ายที่กำลังเห่าคลั่งโดยมีโซ่เส้นบางรัดรอบคอ
อีกแค่นิดเดียวสัตว์ร้ายก็จะตะครุบกัดคน
ขาดแค่โซ่เส้นนี้ขาดผึงเท่านั้น
ลู่หลีกล่าว “ขอบคุณสำหรับคำอวยพร”
“ฉันเกลียดสีหน้าแบบนี้ของแกชะมัด! เมื่อไหร่แกจะตายวะ!?” เฟิงซ่านตาแดงก่ำ จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นหมายจะบีบคอของลู่หลี
ลั่วเจียไป๋ลุกขึ้นขวางเขาไว้ “เฮ้ย ๆ ๆ! เป็นบ้าอะไรขึ้นมา? ป่วยก็ไปรักษา! อย่ามาลงไม้ลงมือที่นี่!”
เป้าหมายความเกลียดชังของเฟิงซ่านเปลี่ยนไปที่ลั่วเจียไป๋