กลางซุปเกลือทะเลมีใบไม้สีเหลืองกรอบลอยอยู่ชิ้นหนึ่ง
ลั่วเจียไป๋ใช้ช้อนแตะใบไม้นั้น พลันรู้สึกเหมือนมองเห็นหน้าตัวเองในชามซุป
กลิ่นหอมหวนเย้ายวนลอยแตะปลายจมูก
เขาเผลอตัวโน้มเข้าไปใกล้
ใกล้ขึ้นอีก
อยากมองให้ชัดกว่าเดิม
จู่ ๆ ผมก็ถูกใครคนหนึ่งกระชาก ลั่วเจียไป๋สะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บ
ลู่หลีดึงเขาขึ้นมา ถามว่า “ง่วงแล้วเหรอ?”
ลั่วเจียไป๋ส่ายหัวแรง ๆ เรียกสติ “ก็ง่วงนิดหน่อยจริง ๆ”
เขาเขี่ยใบไม้ออก ตักสิ่งที่อยู่ในซุปใส่จาน แล้วส่องด้วยกระจก
“ดูเหมือน... ม้าม?”
“ของนายคือตับ ของฉันคือม้าม” ลั่วเจียไป๋มองชามซุปห้าใบเบื้องหน้าผู้เล่นทั้งห้า จู่ ๆ ก็เกิดความคิดอาจหาญขึ้นมา “อาหารเรียกน้ำย่อยเป็นเนื้อไซเรน ถ้าอาหารจานหลักเป็นอวัยวะของไซเรน ห้าอวัยวะกับเครื่องในทั้งหก ตอนนี้เรามีห้าชิ้นส่วน ผู้เล่นก็มีห้าคน หัวใจจะอยู่ในชามของใครสักคนไหม?”
“วิธีผ่านด่านคือบีบหัวใจไซเรนให้แหลก ถ้าหาหัวใจเจอ ก็ผ่านด่านได้แล้ว?” ลั่วเจียไป๋พูดไปก็รู้สึกเหลือเชื่อ “เราเดินมาถึงขั้นสุดท้ายแล้ว!?”
“เพิ่งรู้ว่าที่นี่เป็นดันเจี้ยนบั๊ก กำลังจะผ่านด่านแล้ว... ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนรอดชีวิตมาเยอะขนาดนี้... ไม่สิ ต้องรีบหาหัวใจให้เจอ” ลั่วเจียไป๋หันไปจะยื่นกระจกให้มิเรลล่า แต่กลับพบว่าบนจานของมิเรลล่ามีชิ้นเนื้อที่แยกไว้เรียบร้อยแล้ว
มิเรลล่าถอดแถบผ้าออก ลืมตามองเพียงแค่เนื้อสีแดง