ลู่หลีรับโปสเตอร์มา
ปีศาจสองหัวคลำหาอย่างเก้กังจนเจอปากกาด้ามหนึ่ง หัวข้างซ้ายอธิบายว่า “เธอพิมพ์โปสเตอร์ของนายไว้หลายแบบ ติดเต็มผนังครึ่งห้องเลย เพราะงานของผม...เอ่อ สถานะของผม ก็เลยคิดว่าอาจจะได้เจอตัวจริง ก็เลยสแกนเก็บเป็นไฟล์ไว้ ไม่คิดว่าจะได้ใช้เร็วขนาดนี้”
หัวข้างขวาอ้อนวอน “น้องสาวผมบอกว่าถ้าไม่ได้ดูไลฟ์สดของนายจะรู้สึกแย่ไปทั้งตัว โดยเฉพาะสามวันนี้ซึมเศร้ามาก เหมือนป่วยขึ้นมากะทันหัน อาการถือว่าหนักเลยนะ รบกวนนายหน่อยเถอะ ผมจะสแกนลายเซ็นอิเล็กทรอนิกส์แล้วส่งต่อออกไปทางเกมภูตมรณะ”
ไลฟ์สดของลู่หลีเต็มไปด้วยคนที่ตาแทบถลน:
[ให้รางวัลเงินยมโลก*6000 รักษาด้วยอิเล็กทรอนิกส์ ไอทีช่วยผี]
[ให้รางวัลเงินยมโลก*10000 หมอลู่ออกโรง ยาหายป่วยทันตา ถ้าสตรีมเมอร์ยอมเซ็น ฉันก็จะทุ่มซื้อสักชุด]
[ให้รางวัลเงินยมโลก*10000 นี่พี่ใครกัน!? น่าอายชะมัดเลย เป็นชายแท้แท้ๆ ยังจะพูดจาหน้าไม่อายแบบนี้ได้ยังไง อยู่ทางออนไลน์กับที่บ้านก็บ้าๆ บอๆ แต่ดันถูกเอามาเปิดเผยถึงตัวจริงต่อหน้าเลย 555! ได้ฮาหน้าหนึ่งเชียว]
[ช่วยด้วย! นี่พี่ฉันเอง! ฉันจะบ้าตาย เขาทำงานฝ่ายปฏิบัติการของเกมภูตมรณะนะ ยังบอกฉันอีกว่าพนักงานจะนำรูปร่างหน้าตาตัวเองมาออกแบบให้ดูโอเวอร์กว่าจริงอีกหน่อย พอเข้าเกมก็คอยนำทางตอนเปิดดันเจี้ยน ควบคุมจำนวนคนแล้วก็เก็บค่าความกลัว พวกตำแหน่งนี้ก็วัดผลงานกันตามค่าความกลัวที่เก็บจากผู้เล่น