ลั่วเจียไป๋มองรอยคล้ำใต้ตาของกู้ยวี่ชูที่เกิดจากความเหนื่อยล้า แล้วเอ่ยอย่างตกใจ “ฉันส่งข้อความบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องถักแล้ว?”
“บอกช้าเกินไป”
“นายคิดว่ากระทู้สอนถักนั่นมาจากไหน?” กู้ยวี่ชูพูดเสียงแผ่ว “ฉันทำเสร็จไปผืนหนึ่งแล้วค่อยๆ แกะขั้นตอนถ่ายรูปส่งให้นายต่างหาก”
“ฉันลืมส่งรูปให้นาย” ลู่หลีแตะปลอกคอตัวเองเบาๆ ยอมรับผิดอย่างจริงใจ “ขอโทษด้วย ตอนนั้นฉันคิดว่าพวกนายล้อเล่น แล้วปลอกคอใหม่ก็มาเร็วมาก เลยไม่ได้บอกนายทันเวลา”
“ไม่ได้ล้อเล่น ฉันบอกว่าจะทำก็ต้องทำให้ได้...” เมื่อมองเข้าไปในดวงตาคู่ใสราวกับมองเห็นก้นบึ้งของลู่หลี กู้ยวี่ชูก็ชะงักไปเล็กน้อย เขากระสับกระส่ายจับชายเสื้อ “ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าเป็นของขวัญให้นายก็แล้วกัน”
“ไม่ต้องขอโทษฉัน ฉันยังไม่ได้ขอบคุณนายเลยด้วยซ้ำ ดันเจี้ยนที่แล้วเป็นดันเจี้ยนบั๊ก อัตราการผ่านด่านต่ำมาก แต่พอผ่านแล้วยังได้คะแนนคูณสามอีก มากกว่าที่ฉันได้จากการเล่นดันเจี้ยนธรรมดาสี่ครั้งรวมกันซะอีก ถ้าไม่มีนาย ฉันคงเอาชีวิตไม่รอดมาถึงดันเจี้ยนนี้”
ลู่หลีทวนคำว่า 'ของขวัญ' ในใจเบาๆ “ผ้าพันคอของนาย ฉันจะเก็บรักษาไว้อย่างดี ขอบใจนะ”
กู้ยวี่ชูยกมือขึ้นขยี้ผมเล็กน้อย “ไอเทมจากดันเจี้ยนก่อนฉันไม่ได้คิดเงินพวกนาย แต่เริ่มจากดันเจี้ยนนี้ ถ้าจะซื้อไอเทมจากฉัน ฉันต้องคิดเงินแล้วนะ”
“ได้” ลั่วเจียไป๋ตอบรับเป็นคนแรก เพราะได้อานิสงส์จากลู่หลี เขาผ่านดันเจี้ยนบั๊กมาไม่แพ้ลู่หลี ยอดคะแนนก็เลยพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย