ลู่หลีกลั้นหายใจ
พยายามสุดกำลังไม่คิดถึงสิ่งที่เพิ่งกิน ตนรีบกลืนน้ำหวานที่ละลายในปากลงคออย่างรวดเร็ว แล้วนั่งนิ่งไม่ขยับ รอคอยอย่างแข็งขัน สุดท้ายความอยากอ้วกก็ถูกฝืนอดทนไว้จนผ่านพ้นไป
ยังดีที่ลั่วเจียไป๋ไม่เคยหันกลับมามอง
ลู่หลีรู้สึกว่านี่คือเรื่องที่ตนจำต้องเผชิญ
ไม่ใช่แค่กลัวจะเห็นสายตาผิดหวังและเจ็บปวดของเพื่อน แต่เพื่อจะเปลี่ยนเป็นมนุษย์ให้ดีขึ้นและแท้จริงมากกว่า
มนุษย์ไม่มีใครไม่กินอาหาร
จากดันเจี้ยนแรกเขาก็เริ่มพยายามแก้ปัญหา
แลกซื้อช็อกโกแลตบอลขนาดเล็ก ตนฝึกฝนใน[ราตรีเกม] พยายามกินหลายคืนติดต่อกัน แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว
ทว่าครั้งหนึ่งในโอกาสพิเศษ ปัญหานี้เคยถูกแก้ไปแล้ว
ระหว่างเดินทางไปร่วมงานแต่งของฌอนและไซเรน ตนกินปลาดาวเข้าไป
ตอนนี้ย้อนกลับมาทบทวนและเปรียบเทียบอย่างละเอียด
เงื่อนไขตัวแปรประการเดียวที่ต่าง ก็คือป๋อซือ
คราวนั้นปลาดาวที่กินลงไป ล้วนมาจากมือของป๋อซือ
หรือว่าจำเป็นต้องให้ป๋อซือป้อนถึงจะกลืนอะไรเข้าไปได้
เงื่อนไขนี่มันโหดเกินเบอร์แล้วกระมัง
ลู่หลีครุ่นคิด จะพูดจาเพี้ยนๆเช่นนี้กับป๋อซือเช่นไรกันดี