ป๋อซือชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ ฉันไม่สนใจเกมภูตมรณะ”
เขาถูกเกมภูตมรณะบังคับให้มาเกี่ยวพันกับลู่หลีต่างหาก
เรื่องนี้พิกลน่าสงสัยยิ่ง
ชั่วคราวนี้ให้ภูตตนใดล่วงรู้มิได้
นกดำถามต่อ “ก่อนสัญญาณขาด ท่านถามสิ่งใดกับผมหรือไม่”
ป๋อซือ “ไม่มีสิ่งใด เอกสารถูกตีกลับครั้งก่อน รีบนำมาส่งเสียแต่เนิ่น”
-
ชุดนักโทษเนื้อป่านบางเบายิ่ง ข้อมือถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือ เย็นเยียบเสียดแทงถึงกระดูก
ลู่หลีใช้ฝ่ามือประคองข้อมือไว้ ผิวที่เย็นชาเสียทีจึงค่อยยังชั่วขึ้นบ้าง
เขาพินิจพิเคราะห์ห้องขัง
ที่นี่สร้างด้วยก้อนอิฐ จุนักโทษได้ราวหกสิบคน
นอกจากช่องแสงบนเพดานและประตูที่ขังพวกเขาไว้ ก็ไม่มีช่องทางอื่นเชื่อมโลกภายนอก
ช่องแสงเล็กยิ่ง แสงจันทร์สาดส่องลงมาดูเหมือนจะคลุมได้เพียงสามห้าคน
ทั่วทั้งห้องขังมืดสลัวและว่างเปล่า
สิ่งที่มีมากที่สุดคือวัชพืช
หญ้าแห้งเหลืองงอกจากซอกอิฐ ดูราวกับใกล้เหี่ยวเฉาตายสิ้น
ลู่หลีมองไปยังมุมหนึ่งของห้องขัง เอ่ยเสียงเบา “บนผนังมีภาพ”
ลั่วเจียไป๋ตกตะลึง เขามองตาม แต่เห็นเพียงความมืดดำพร่าเลือน “ไกลและมืดขนาดนั้น แกยังมองเห็นอีกหรือ สายตาดีกว่าหนึ่งจุดศูนย์แถมไม่เอียงกระมัง”
“ภาพนั้นวาดสิ่งใด”
ลู่หลีหรี่ตา “วาดปลา”
“กร้อบ...กร้อบ——”
จากมุมนั้น
แว่วเสียงแผ่วเบาลอยมา
ราวกับบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า เสียงกระดูกกระทบเสียดสีกันเป็นข้อๆ
ลู่หลีเตรียมพินิจดูให้ถี่ถ้วน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
สองคนที่เดินผ่านเฉียดกายมีท่าทีหยิ่งยโส คนอายุน้อยกว่ายังใช้หางตาถลึงใส่อย่างดุดัน