ฝูงปลาที่รวมตัวกันแยกออกจากกัน
พวกมันกินอย่างเร่งรีบและดุดัน
ที่ที่ชายร่างผอมเคยยืนอยู่ ตอนนี้กองรวมไปด้วยกระดูกมนุษย์
แม้แต่ก้างปลาก็ยังไม่ยอมจำนน พุ่งเข้าไปหา แลบลิ้นเลีย พยายามขูดเอาเศษเนื้อชิ้นสุดท้ายที่หลงเหลือ
กระดูกมนุษย์ที่แห้งเกินไปเมื่อถูกอากาศกลับแตกร้าว
ส่วนที่แตกสลายร่วงลงพื้น กลายเป็นทราย
กลายเป็นทรายเช่นเดียวกับหญ้าแห้งเพียงหนึ่งเดียวที่เติบโตในคุก
“แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก——”
ฝูงปลาหมุนตัว
ครีบของมันพลิกไปมา ตอนนี้ฟันแหลมคมที่ขบกันขึ้นลงอย่างเร่งรีบ หันเข้าหาผู้เล่นที่ถูกความสิ้นหวังปกคลุม
“กิน กินหมดแล้วเหรอ?”
“มาแล้ว!!”
มองดูฝูงปลาเขมือบคนเป็นๆ จนเกลี้ยงภายในไม่กี่วินาที
เฟิงซ่านมองผู้เล่นที่ขดตัวด้วยความหวาดกลัวแล้วพูดอย่างหัวเสีย “ยังจะกอดกันอีก?! รีบแยกกันเดี๋ยวนี้! ปลาทั้งหมดมารวมกันแบบนี้เดี๋ยวก็กินพวกเราจนเกลี้ยง!”
เพื่อให้ได้รับการยอมรับจากอาจารย์ เขาจึงทำหน้าที่เป็นหัวหน้าทีม เป็นผู้นำ เป็นแกนหลักของทีมในทุกดันเจี้ยนอย่างขะมักเขม้น
แต่ก็สู้ไม่ได้ ทุกครั้งที่เข้าดันเจี้ยนมา ก็ต้องเจอกับพวกโง่ไร้สมองกลุ่มหนึ่ง
เขาเป็นฝ่ายถอยห่างจากกลุ่มก่อน มองไปยังจุดที่หาได้ว่ามีภาพวาดฝูงปลาบนกำแพงน้อยที่สุด มองไปที่มิเรลล่าซึ่งพิงอยู่ริมขอบและเริ่มลงมือตามลำพังตั้งแต่แรก แววตาฉายแววชื่นชม
นี่แหละคือเพื่อนร่วมทีมที่เขาต้องการ
เมื่อครู่ที่มิเรลล่ายอมคุยกับเขา ต้องเป็นเพราะจิตใต้สำนึกเธอก็อยากเป็นเพื่อนร่วมทีมกับเขาแน่ๆ