“ฉัน...!” ลั่วเจียไป๋เงยหน้าตามลู่หลี ตื่นเต้นจนแทบจะร้องออกมา
ผู้เล่นคนอื่นรอบข้างยังคงก้มหน้าก้มตาไขกุญแจ ลั่วเจียไป๋รีบปิดปาก กลัวว่าพวกเขาจะรู้ตัว จึงกระซิบอย่างตื่นเต้น “ฉันก็ปลดล็อกเบาะแสสำคัญแล้ว!”
ไม่นานเขาก็พบว่าความกังวลนั้นเกินจำเป็น
เมื่อทั้งสองรวบรวมเบาะแสสำคัญได้ครบแล้ว ช่องแสงบนเพดานกลับมีม่านบางๆ คลุมไว้
ให้เพียงแสงลอดผ่านเข้ามา
คนด้านในกลับมองไม่เห็นภาพด้านนอกชัดเจน
ผู้เล่นคนอื่นเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่สามารถพบเบาะแสได้
“เกมนี้ต้องให้นายเล่นจริงๆ” ลั่วเจียไป๋ทึ่งจนลิ้นพันกัน เขาพูดไปไม่กี่คำก็รู้สึกคอแห้ง จึงเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว “นายแค่มองผ่านๆ ก็เจอเบาะแสสำคัญได้ยังไงกัน?! มันรอให้นายมาดูอยู่หรือไง?”
ลู่หลียิ้มเยาะตัวเอง “โชคดีมั้ง”
ผู้เล่นที่อยู่รอบตัวทั้งสองงัดแงะกุญแจมือกันไปมาจนหมดแรง
“หาไม่เจอเลยสักรู! ไอเทมก็ใช้ไม่ได้ ตกลงจะเปิดยังไง?”
“นี่มันสถานที่บ้าอะไร? อยู่แค่แป๊บเดียวก็แห้งคันไปทั้งตัว แล้วทำไมให้พวกเราใส่เสื้อผ้าป่านแบบนี้ บนนั้นมีแมลงรึเปล่า... เสื้อผ้าที่ฉันแลกซื้อด้วยคะแนนจากร้านค้าหายไปไหน?”
“ในคุกไม่มีอะไรเลย แม้แต่หญ้ายังเหี่ยวเฉา!”