แม้ทั้งตัวจะดูใหญ่ขึ้นหนึ่งรอบ แต่พอสวมเสื้อผ้าทับก็แทบมองไม่ออกเลย
【โว้ย! จริงด้วย】
【ฉันมองไม่ออกเลยว่าข้างในมีของซ่อนอยู่】
【บ้าจริง คิดได้ยังไงเนี่ย】
【แม่เจ้า เอาของติดไว้กับตัวแบบนี้ ไม่กลัวหรือไง】
【ยังไงก็เถอะ มันเอาออกไปข้างนอกได้จริง ๆ แถมมองไม่ออกเลยสักนิด】
【จะเอาออกไปทิ้งถังขยะข้างนอกเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก เราดูทุกภาพแล้ว ไม่มีตรงนั้นเลย】
...
เหอเจียเจียมองเมิ่งหยางสาธิตด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน
“เมิ่งหยาง แล้วหลังจากเอาออกไปข้างนอกล่ะ? นายคงไม่หาที่ทิ้งสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกใช่ไหม”
เมิ่งหยางถอดเสื้อวางไว้ข้าง ๆ
“เรื่องนี้ผมก็คิดไว้แล้ว ถ้าทิ้งไปตรง ๆ ต้องถูกจับได้แน่ ตอนนี้มีกล้องวงจรปิดเยอะขนาดนี้ แถมยังมีกล้องติดรถอีก ถ้าไม่อยากให้ใครจับได้ก็ยากมาก เพราะงั้นผมเลยยังไม่ทิ้ง แต่เอาไปเก็บไว้ที่หนึ่งก่อน”
【ฟังดูมีเหตุผลอยู่ แต่ของแบบนี้จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนได้ล่ะ?】
【ตอนกินเลี้ยง เอาไปใส่ถังเศษอาหารบ้านเขาสิ?】
【ฉันนึกไม่ออกเลย จะเอาไปวางไว้ตรงไหนก็มีกลิ่นทั้งนั้น】
...
เมิ่งหยางพูดต่อ
“ไม่รู้ว่าทุกคนยังจำได้ไหมว่าผมกับน้องสาวไปดูหนังกันเรื่องหนึ่ง”
【หลูเฟย: จำได้สิ จดหมายรักของคุณย่าไง ฉันร้องไห้จนตาบวมเลย】
【ใช่ ไปดูหนังแล้วไง? อย่าบอกนะว่าเอาไปทิ้งไว้ในโรงหนัง】
“ถูกต้อง! ในโรงหนังนี่แหละครับ” เมิ่งหยางพูดต่อทันที