เห็นทุกคนเดากันได้เกือบครบแล้ว
เมิ่งหยางพูดต่อ
“ในเมื่อทุกคนมั่นใจกันขนาดนี้ งั้นเรามาดูไลฟ์ย้อนหลังของคืนเกิดเหตุด้วยกันเลยไหม”
ภาพเปลี่ยนไปเป็นไลฟ์ของคืนเกิดเหตุ
เมิ่งหยางอุ้มศพกับกล่องเข้าไปในครัว ไม่นานก็หิ้วกล่องใบใหญ่ออกมา เดินไปที่หน้าบ้านพี่หลี่ซึ่งอยู่ห้องข้าง ๆ ปลดกุญแจ แล้วเอากล่องเข้าไปวางข้างใน
【ใช่แล้ว นี่แหละวิดีโอคืนนั้น ไม่มีปัญหาอะไรนี่】
【ก็ใช่น่ะสิ ศพอยู่บ้านพี่หลี่ไง】
【เมิ่งหยาง รีบเข้าเรื่องหน่อยสิ อย่ามัวทำอะไรไร้สาระเลย】
【ใช่แล้ว เรามาดูเฉลย ไม่ได้มาดูนายอวดฝีมือปลดกุญแจ】
【ใช่สิ ถ้ายังไม่บอกว่าศพอยู่ไหน ฉันไม่ดูแล้วนะ】
【เสียเวลาฉันเปล่า ๆ】
【พวกชอบอวดเก่ง】
...
เห็นว่าคนในห้องไลฟ์เริ่มด่ากันแรงขึ้น เหอเจียเจียรีบส่งสายตาให้เมิ่งหยาง แล้วพูดเสียงเบาว่า
“เมิ่งหยาง นายเข้าเรื่องสำคัญเลยดีไหม”
เมิ่งหยางทั้งขำทั้งจนใจ เขาพยักหน้า
“ได้ ทุกคนคงคิดว่าผมกำลังพูดเรื่องไม่สำคัญอยู่สินะ แต่จริง ๆ แล้วขั้นตอนนี้แหละสำคัญที่สุด”
พูดจบ เมิ่งหยางก็ลุกขึ้น เดินไปที่จอฉาย แล้วชี้ไปยังภาพตอนที่ตัวเองเดินเข้าครัว
“ทุกคนดูนะ ผมเดินเข้าครัว แล้วก็หิ้วกล่องออกมา”
“งั้นขอถามหน่อย ศพต้องอยู่ในกล่องเสมอไปหรือเปล่า”
พอถามคำถามนี้ออกไป บรรยากาศก็เหมือนจะแข็งค้างไปทั้งห้อง