อู๋เฮิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “นี่เป็นแค่เรื่องพื้นฐาน ต่อให้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์แค่ไหน ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือนักล่าหรอก ฮ่าฮ่าฮ่า”
【เห็นแล้วแทบไม่อยากมอง】
【ถ้าผู้เชี่ยวชาญอู๋ได้ดูภาพย้อนกลับ คงอยากตายขึ้นมาเลยไหม】
【ตอนนี้ฉันยิ่งนับถือเมิ่งหยางขึ้นเรื่อย ๆ แค่ไปซ่อนข้างห้องแบบง่าย ๆ แต่กลับไม่มีใครหาเจอ สุดยอดจริง ๆ】
【นั่นสิ บางครั้งที่ที่อันตรายที่สุดกลับปลอดภัยที่สุด】
...
“อู๋เฒ่า ฝากด้วยนะ ขอแค่ตรวจเจออะไร เราก็เอาผิดพวกมันได้”
ซ่งซือมองหัวหน้าเจาที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น แล้วเอ่ยถามว่า
“หัวหน้าเจา ทางคุณสอบสวนไปถึงไหนแล้ว มีความคืบหน้าบ้างไหม”
พอคำถามนี้ดังขึ้น บรรยากาศก็อึดอัดขึ้นมาทันที
ใบหน้าของหัวหน้าเจาเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง เขาไม่กล้าพูดถึงเรื่องสอบสวนเมื่อครู่จริง ๆ
“เอ่อ เรื่องสอบสวนผมจะพยายามให้มากขึ้น อ้อ จริงสิ เมิ่งหยางบอกว่าที่บ้านมีกระดูกเนื้อวัวชิ้นใหญ่ต้มอยู่ในหม้อ ขอให้พวกเราช่วยเอาไปใส่ตู้เย็นให้หน่อย”
หัวหน้าเจารีบเปลี่ยนเรื่อง
“ใส่ตู้เย็นคงไม่ได้แล้ว” อู๋เฮิงพูด “เพราะอาจมีการหั่นศพ กระดูกเนื้อวัวชิ้นใหญ่นั่นอาจมีกระดูกมนุษย์ปนอยู่ด้วย เราเลยนำมันกลับมาเป็นหลักฐานแล้ว”
พอได้ยินแบบนั้น หัวหน้าเจาก็เบิกตาโพลง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้
ถ้าเป็นการหั่นศพจริง ๆ ในกระดูกเนื้อวัวนั่นก็อาจมีของแบบนั้นอยู่จริง ๆ
แล้ววันนั้นเขาก็กินเข้าไปแล้วด้วย
พอคิดถึงตรงนี้ หัวหน้าเจาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายกมือปิดปากแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียนแห้ง ๆ