【โห! รอจนถึงตอนเย็นไม่เสียแรง ในที่สุดก็ออกรายงานแล้ว】
【ดูสิ หวู่เฒ่ากับซ่งน้องเหนื่อยจนแทบหมดสภาพ เห็นชัดเลยว่าไม่ได้พักเลยสักนิด เอาแต่เร่งทำรายงานมาตลอด】
【ตื่นเต้นจัง ตอนรอเช็กคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังไม่ตื่นเต้นเท่านี้เลย】
【ถ้าหาหลักฐานเจอ คดีก็ถือว่าปิดได้แล้ว ดูมาตั้งหลายวัน ฉันเครียดจนแทบไม่ไหวแล้ว】
【รีบประกาศคำตอบสักที ทนไม่ไหวแล้ว】
...
“หวู่เฒ่า บอกผลมาก่อน” หัวหน้าเจาร้อนใจจนแทบอดไม่ไหว รายงานยาวขนาดนั้น เขารออ่านทีละข้อไม่ไหวหรอก
หวู่เฒ่าเงยเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ามันเยิ้มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วส่ายหน้า
“ไม่เจอ ในของทุกชิ้นไม่มีเนื้อเยื่อร่างกายของหลิวฝู่กุ้ยเลย”
พอได้ยินคำตอบ หัวหน้าเจาก็ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
ไม่เจอ อีกแล้วที่ไม่เจอ
【ให้ตายสิ! หาไม่เจอจริง ๆ ด้วย】
【เหนื่อยกันมาทั้งวัน สุดท้ายไม่ได้อะไรเลยเหรอ?】
【แปลกตรงไหน ศพของหลิวฝู่กุ้ยแค่อยู่ในบ้านชั่วคราว เมิ่งหยางก็ไม่ได้ชำแหละศพ จะไปหาเจอได้ยังไง】
【เพราะงั้นข้อมูลที่ช่วยชี้ทิศทางถึงสำคัญไง】
...
หวู่เฒ่าพูดต่อ
“คราบเลือดที่พบบนโต๊ะอาหารยืนยันแล้วว่าเป็นของหลิวฝู่กุ้ย ถึงขั้นสกัดเนื้อเยื่อผิวหนังออกมาได้เส้นหนึ่งด้วย”
“แต่นั่นพิสูจน์ได้แค่ว่าเขาเคยชนตรงนั้น แถมชนค่อนข้างแรง นอกนั้นก็พิสูจน์อะไรไม่ได้เลย”
หัวหน้าเจาพยักหน้า เขาเข้าใจ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้และถามว่า
“แล้วเศษเนื้อกับเศษซากในท่อระบายน้ำล่ะ? หรือในซุปกระดูกเนื้อวัวชิ้นใหญ่?”