“ข้อเท็จจริงพวกคุณก็หาหลักฐานมาหักล้างได้อยู่แล้ว ผมสงสัยเหลือเกินว่าก่อนหน้านี้พวกคุณแก้คดีกันยังไง”
“นาย—”
หัวหน้าเจาชะงักไป เมิ่งหยางคนนี้รับมือยากกว่าน้องสาวของเขาอีก แถมยังรู้จักโต้กลับด้วย
“ฮึ คิดว่าแก้ตัวแบบนี้แล้วจะมีประโยชน์เหรอ?” หัวหน้าเจาหน้าขรึมลง พลางหยิบรูปถ่ายกระเบื้องแผ่นหนึ่งออกมา
“ทำไมนายถึงเปลี่ยนกระเบื้องแผ่นนี้ หรือว่าพวกนายฆ่าหลิวฝู่กุ้ยแล้วทำเลือดเลอะไว้?”
เมิ่งหยางเหลือบมองรูปถ่ายกระเบื้อง ในใจคิดว่า ที่แท้ก็เป็นกระเบื้องแผ่นนี้ที่มีปัญหาจริง ๆ เขาไม่น่าเอามันทิ้งเลย
“ลุงใหญ่ผมเมาแล้วทุบมันแตกครับ ก็เลยเปลี่ยน”
“วันที่ 5 เมาแล้วทุบแตก วันที่ 6 ตอนเช้านายเอากระเบื้องไปทิ้ง แล้วกลางวันลุงใหญ่ของนายก็หายตัวไป มันจะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง คิดว่าพวกเราโง่หรือไง มองหน้าผม!”
หัวหน้าเจาตบโต๊ะเสียงดังปัง ลุกพรวดขึ้นยืน ดวงตาเบิกกว้าง จ้องเมิ่งหยางเขม็ง
【มาอีกแล้ว ท่านี้อีกแล้ว รอบนี้รู้สึกไม่น่ากลัวเท่าเมื่อก่อนเลย】
【หัวหน้าเจา เปลี่ยนท่าบ้างได้ไหม พวกเราดูจนเบื่อแล้ว】
【ต่อไปหัวหน้าเจามีฉายาใหม่แล้ว เทพร้องไห้ก้อง!】
【หลูเฟยรอดไปได้เพราะแกล้งร้องไห้ มาดูว่าเมิ่งหยางจะทำยังไง】
...
เผชิญหน้ากับเทพร้องไห้ก้องคนใหม่ เมิ่งหยางไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เพียงมองตอบหัวหน้าเจาอย่างเรียบเฉย
“หัวหน้าเจา ผมไม่เคยคิดว่าพวกคุณโง่ ถ้าคุณคิดแบบนั้นกับตัวเอง ผมว่าก็ไม่จำเป็นหรอกครับ ยังไงตำรวจก็เป็นคนเหมือนกัน จะจับถูกทุกครั้งก็เป็นไปไม่ได้ ทำใจให้สบายก็พอครับ”