เดิมทีป้าจางก็คิดแบบนั้น แต่พอเห็นถุงขยะหลายถุงในมือเมิ่งหยาง ก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา
“ไม่เป็นไร นายถือมาตั้งเยอะแล้ว คงถือไม่ไหวหรอก ไปด้วยกันเถอะ”
พูดจบ ป้าจางก็เดินลงไปข้างล่างพร้อมเมิ่งหยาง แล้วถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า
“ของอะไรน่ะ ทำไมถุงใหญ่ขนาดนี้”
เมิ่งหยางดึงปากถุงขยะออก
“ก็เป็นกระดูกที่ซื้อมาเมื่อวานไง เช้านี้ผมเอามาต้ม มีกระดูกบางส่วนกินไม่ได้ก็เลยทิ้งไปเลย”
ป้าจางก้มมองเข้าไปในถุง ก็เห็นกระดูกเนื้อกองหนึ่งจริง ๆ มีฟองเลือดจากการต้มติดอยู่ด้วย
“มิน่าล่ะ ฉันนึกว่าแต่เช้ามืดบ้านไหนกำลังสับกระดูก ที่แท้ก็เป็นนายเองนี่นา”
“น้องสาวผมชอบกินน่ะ ผมยังซื้อเครื่องบดเนื้อมาด้วย เดี๋ยวจะเอามาทำลูกชิ้นทอด อร่อยมากเลย”
ป้าจางมองเมิ่งหยางอย่างชื่นชม
“ไม่คิดเลยว่านายจะทำอะไรเก่งขนาดนี้ ดูท่าต่อให้ลุงใหญ่ของนายไม่อยู่แล้ว พี่น้องสองคนก็ใช้ชีวิตด้วยกันได้สบาย ไม่มีปัญหาเลยนะ”
เมิ่งหยางยิ้มบาง ๆ โดยไม่พูดอะไร
ทั้งสองเพิ่งทิ้งขยะลงถัง รถเก็บขยะก็ขับมาถึงพอดี แล้วขนขยะออกไปทันที
ตอนเมิ่งหยางกลับเข้าบ้าน หลูเฟยก็เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“พี่คะ หนูพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ”
“รอพี่แป๊บนึง พี่ไปเอาข้าวกล่องของวันนี้ก่อน”
เมิ่งหยางพูดพลางหันเข้าไปในครัว หยิบกล่องข้าวใบใหญ่สองใบออกมา แล้วหัวเราะเบา ๆ
“พี่ทำตามที่น้องบอกแล้วนะ วันนี้พี่จะเริ่มห่อข้าวไปกินเอง จะได้ไม่ท้องเสียอีก”