เจาเจี้ยนรีบพุ่งไปหาตำรวจที่พบเบาะแส คนนั้นกำลังถือรองเท้าอยู่ข้างหนึ่ง
“หัวหน้าเจา ดูนี่ครับ ผมเจอรองเท้าข้างหนึ่งริมแม่น้ำ ตรงพื้นยังมีรอยลื่นด้วยครับ”
เจาเจี้ยนก้มมองอย่างละเอียด ก็จริงอย่างที่ว่า ร่องรอยนี้ดูคล้ายมีคนก้าวพลาดจนลื่นตกลงไปในแม่น้ำ
ถ้ารองเท้าข้างนี้เป็นของหลิวฝู่กุ้ยจริง เขาก็มีโอกาสสูงที่จะตกลงไปจากตรงนี้
“เอารองเท้ามาให้ผมดูหน่อย” อู๋เฮิงยื่นมือออกไป แล้วรับรองเท้ามาอย่างระมัดระวัง
“โคลนเหลืองที่พื้นรองเท้าดูเหมือนจะเป็นชนิดเดียวกับโคลนเหลืองตรงจุดเกิดเหตุ”
“แถมบนหน้ารองเท้ายังมีเศษโลหะเล็ก ๆ ติดอยู่ด้วย สอดคล้องกับข้อเท็จจริงที่ว่าหลิวฝู่กุ้ยทำงานอยู่โรงงานแปรรูปเครื่องจักร”
หลังตรวจรองเท้าเสร็จ อู๋เฮิงก็ย่อตัวลง ตรวจดูรอยลื่นริมแม่น้ำอย่างละเอียด
“นี่เป็นรอยลื่นที่เพิ่งเกิดขึ้น ไม่เกินสองวัน มีโอกาสสูงมากว่าจะเป็นร่องรอยที่หลิวฝู่กุ้ยทิ้งไว้”
พอได้ยินอู๋เฮิงพูดแบบนั้น เจาเจี้ยนก็ดีใจมาก
“ดีมาก ในที่สุดเราก็ได้เบาะแสมาบ้างแล้ว ซ่งซือ รีบติดต่อครอบครัวหลิวฝู่กุ้ยให้มาดูรองเท้า ส่วนพวกเราไปตามหาร่องรอยของหลิวฝู่กุ้ยตามแนวแม่น้ำกันก่อน”
จู่ ๆ ก็มีรองเท้าปรากฏขึ้น ทำเอาห้องไลฟ์สตรีมเงียบงันไปทั้งห้อง
【พระเจ้าจอร์จ นี่มันเรื่องอะไรกัน รองเท้าของหลิวฝู่กุ้ยจริงเหรอ】
【หรือจะเป็นรองเท้าที่เขาทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ แค่บังเอิญเจอเท่านั้น】
【อู๋เฮิงบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเป็นรอยลื่นที่เกิดขึ้นในช่วงสองวันนี้ ไม่ใช่รอยเก่า】