เมิ่งหยางยิ้มบาง ๆ
“ป้าครับ ตำรวจสืบจนชัดเจนแล้วว่าไม่เกี่ยวกับพวกเรา ก็เลยปล่อยพวกเรากลับมาครับ”
“ฉันก็ว่าแล้ว ตำรวจพวกนี้ทำอะไรไม่เข้าท่าเลย จะเป็นไปได้ยังไงว่าพวกนายฆ่าลุงของนาย พูดจาเหลวไหลทั้งนั้น”
“ป้าครับ ตำรวจก็แค่ทำตามหน้าที่ แต่สองวันนี้พวกเรารบกวนป้าเยอะเลย”
“นั่นสิ” ป้าจางบ่นขึ้นมา “พวกเขาค้นบ้านนายอยู่ตั้งสองวัน แล้วยังขุดหมู่บ้านจนเละเทะ ฉันลงไปข้างล่างก็ไม่สะดวก คนอื่นคงนึกว่าหมู่บ้านเราเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น”
“แต่พูดก็พูดเถอะ ลุงนายตายไปอยู่ที่ไหนกันแน่ หรือว่าตายจริง ๆ แล้วถูกหั่นศพไปแล้ว?”
สีหน้าของหลูเฟยตึงขึ้นทันที ส่วนเมิ่งหยางกลับยิ้มอย่างสบายใจ
“ป้าครับ ป้าดูโทรทัศน์มากไปแล้ว คดีฆาตกรรมจะมีเยอะขนาดนั้นได้ยังไง ผมว่าแกคงเดินไปไม่รู้ถึงไหน แล้วพลัดตกแม่น้ำหรือตกคูน้ำไปมากกว่า ผ่านไปสักพักอาจจะเดินกลับมาเองก็ได้ครับ”
ป้าจางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ก็มีเหตุผลนะ ช่างเถอะ จะไปสนใจทำไม ก็แค่ขี้เมาแก่ ๆ คนหนึ่ง”
“ป้าครับ ดึกแล้ว พวกเราขอตัวกลับไปอาบน้ำอาบท่าแล้วก็จัดของก่อนนะครับ ถ้ามีเสียงอะไรดังขึ้นมา ป้าช่วยเข้าใจหน่อยนะครับ”
“เด็กคนนี้พูดอะไรน่ะ ไม่เป็นไรหรอก อยากทำอะไรก็ทำ ฉันหลับสนิทอยู่แล้ว”
เมื่อก้าวเข้าไปในบ้านที่จากมาสี่วัน เมิ่งหยางก็อดรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาไม่ได้
ข้างในถูกรื้อค้นจนเละเทะไปหมด