ผู้อำนวยการสถานีโทรมาอีกครั้ง เตือนเขาว่าพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้าย ต้องปิดคดีให้ได้
ปิดคดี
จางเฉิงถอนหายใจยาว งั้นก็ปิดคดีเถอะ ที่จริงเขาก็เหนื่อยล้าทั้งกายและใจเต็มทีแล้ว
เมิ่งหยางคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปจริง ๆ
“เจียเจีย ติดต่อผู้สื่อข่าวจากสื่ออื่นหน่อย เตรียมปิดคดีพรุ่งนี้”
เหอเจียเจียชะงักไปครู่หนึ่ง
“ผู้กำกับ ถ้าจะปิดคดีก็ปิดไปสิ ฉันสัมภาษณ์เองได้อยู่แล้ว ทำไมต้องติดต่อสื่ออื่นด้วย”
หลิวฉีว่า “ใช่แล้ว นี่เป็นรายการของพวกเรา ให้คนอื่นมาทำไม แบบนี้ก็เท่ากับส่งวัตถุดิบให้พวกเขาฟรี ๆ น่ะสิ”
จางเฉิงเองก็จนปัญญา แต่เรื่องนี้เป็นคำสั่งจากเบื้องบน
“พวกคุณทำตามก็พอ เบื้องบนบอกว่า คราวนี้คดียืดเยื้อมานานขนาดนี้ ต้องขจัดข้อสงสัยที่ประชาชนมีต่อกองตำรวจให้หมด เพราะงั้นสื่อทุกสำนักในเมืองต้องมาที่นี่”
เห็นจางเฉิงยืนกรานขนาดนั้น เหอเจียเจียก็ทำได้แค่พยักหน้า
หลิวฉีถาม “ผู้กำกับ คราวนี้จะจบจริง ๆ แล้วเหรอ”
จางเฉิงพยักหน้าเงียบ ๆ ไม่อยากพูดอะไร
รายการตอนนี้เริ่มจากถูกคนเป็นหมื่นสาปส่ง จนมาถึงวันที่ไม่มีใครอยู่บนถนน ก็ควรถึงเวลาจบเสียที
ส่วนเมิ่งหยาง คนไร้แววคนนี้
ก็ถึงเวลาที่เขาต้องออกจากหน้าจอแล้ว
......
วันที่ 16 มีนาคม วันที่ 12
เช้าตรู่วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ตอนหลูเฟยตื่นขึ้นมา เมิ่งหยางก็ทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ก๋วยเตี๋ยวง่าย ๆ หนึ่งชาม เสิร์ฟคู่กับไข่ดาวหนึ่งฟอง เนื้อตุ๋นสองสามชิ้น และหัวไชเท้าตากแห้งเล็กน้อย