ชั่วขณะนั้น ห้องแชตสดทั้งห้องเงียบกริบ
[ไม่จริงมั้ง]
[อย่าบอกนะว่าเกิดเรื่องขึ้น ฉันรับไม่ได้]
[แบตเตอรี่รถไฟฟ้าระเบิดเร็วมากนะ ฉันเคยเห็นมาแล้ว ถ้าเมิ่งหยางล้มอยู่ใต้รถไฟฟ้า คราวนี้คงจบแน่]
[ใช่ ฉันเคยดูวิดีโอให้ความรู้เรื่องความปลอดภัย ในลิฟต์ แบตเตอรี่ระเบิดแค่ไม่กี่วินาที พอออกมาก็ไหม้เกรียมไปทั้งตัวแล้ว]
[คราวนี้เมิ่งหยางคงรอดยากแล้ว]
[เฮ้อ ทำไมต้องเอาชีวิตไปแลกด้วย แค่รายการรายการหนึ่งเอง]
[นั่นสิ! ทุกคน นี่มันรายการนะ! เมิ่งหยางกล้าทำแบบนี้ แสดงว่าทีมงานรายการจัดฉากไว้แน่ ๆ ไม่มีอันตรายหรอก!]
[เอ๊ะ คนข้างบนพูดมีเหตุผล ฉันลืมไปเลยว่านี่คือรายการ อินเกินไปแล้ว]
[ฮู่—ตกใจหมดเลย เกือบนึกว่าเป็นเรื่องจริง คงเป็นทีมงานรายการจะสอดแทรกแง่คิดอะไรอีกแล้วล่ะมั้ง อย่างเช่นอาชญากรต้องได้รับโทษอะไรทำนองนั้น]
[แต่ทีมงานรายการก็เก่งจริง ๆ ถนนใหญ่ขนาดนี้ยังจัดการได้ เส้นสายคงใหญ่โตน่าดู]
[แถมบนถนนยังมีรถตั้งเยอะ เป็นนักแสดงประกอบกันหมดเลยเหรอ จุ๊ ๆ ค่าอาหารกล่องคงไม่น้อยเลย]
[ลงทุนขนาดนี้แทบจะทำหนังได้ทั้งเรื่องแล้ว]
[จางเฉิงนี่ก็ทุ่มทุนไม่เบาเลยนะ]
...
ในห้องควบคุมการถ่ายทอด หลิวฉีมองจางเฉิงด้วยสีหน้าเลื่อมใส
“ผู้กำกับ คุณสุดยอดจริง ๆ เส้นสายคงใหญ่โตมากสินะ ผู้อำนวยการสถานีออกหน้ามาเองหรือเปล่าครับ ถึงได้ฉากใหญ่ขนาดนี้”
จางเฉิงจ้องหน้าจอ ไม่พูดอะไรสักคำ พูดไม่ออกเลย
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์จากผู้อำนวยการสถานีก็ดังเข้ามา พอรับสายก็ได้ยินเสียงตะโกนอันเป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่าย