เพิ่งลงจากรถ นักข่าวกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามา ไมโครโฟนแทบจะยัดเข้าปากเมิ่งหยางอยู่แล้ว
“เมิ่งหยาง ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าคุณไม่ได้แสดง คุณเคยฆ่าคนจริง ๆ ใช่ไหม?”
“เมิ่งหยาง คุณรู้สึกยังไงกับหลูเฟย?”
“ตอนหน้า คุณจะมาร่วมรายการอีกไหม?”
“”
เมิ่งหยางไม่พูดอะไรสักคำ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมหัวหน้าเจาถึงจู่ ๆ ก็ตามมาจับเขา
อีกอย่าง ทำไมถึงเชิญนักข่าวมามากมายขนาดนี้
ดูจากท่าทีมั่นใจของหัวหน้าเจาแล้ว เขามีเหตุผลอะไรถึงมั่นใจว่าตัวเองคือฆาตกร
แต่พอเดินเข้าไปในลานบ้านแล้วเห็นกระเป๋าหนังสีดำที่วางอยู่บนพื้น
เมิ่งหยางก็เข้าใจทันทีว่า ศพถูกพบแล้ว
แต่ว่าพวกเขาพบได้อย่างไรกัน
“พี่คะ ขอโทษนะคะ หนูไปมอบตัวมา หนูทนความรู้สึกผิดไม่ไหวแล้ว”
หลูเฟยเดินออกมาจากด้านข้าง มองเมิ่งหยางด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
มอบตัว?
เมิ่งหยางยิ้มเยาะตัวเอง
หลูเฟยจะไปมอบตัวได้ยังไง ต้องเป็นฝีมือทีมงานรายการแน่ ๆ
อีกอย่าง ถึงเธอจะพูดว่าทนความรู้สึกผิดไม่ไหว แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจริง ๆ
ดูออกว่าเธอเองก็ไม่อยากทำแบบนี้
เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งหยาง หลูเฟยก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอย่างแรง เจ็บปวดเหลือเกิน
“พี่คะ ขอโทษนะคะ พี่พยายามเต็มที่ขนาดนี้ แต่หนูกลับหักหลังพี่ หนูขอโทษจริง ๆ”
พูดจบ หลูเฟยก็ร้องไห้โฮออกมา
จากนั้นก็ไม่สนใจนักข่าวที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งยังสวมกุญแจมืออยู่ วิ่งเข้าไปซบอกเมิ่งหยางแล้วร้องไห้เสียงดัง
ภาพเด็ดขนาดนี้ นักข่าวจะปล่อยไปได้อย่างไร พวกเขารัวถ่ายรูปเมิ่งหยางกับหลูเฟยกันยกใหญ่