ทุกคนพยักหน้า
“เหตุผลนี้ง่ายมาก จริง ๆ แล้ว” เมิ่งหยางเว้นจังหวะ ก่อนจะเน้นเสียงหนักแน่นขึ้น
“ผมกับน้องสาว เราสองคน”
เมิ่งหยางหยุด กวาดตามองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แล้วจึงเอ่ยทีละคำ
“ไม่ได้ฆ่าใคร!”
“พวกเราไม่ได้ฆ่าใคร!”
สิ้นเสียง บรรยากาศรอบตัวก็ราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ทุกคนตะลึงงัน
ในหัวของทุกคนผุดความคิดเดียวกันขึ้นมา: เมิ่งหยางบ้าไปแล้ว
หลูเฟยมองเมิ่งหยางอย่างรู้สึกผิด เมื่อเห็นท่าทีแน่วแน่ของพี่ชาย หัวใจของเธอก็ปวดแปลบ
พี่ชายต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ ถึงขั้นนี้แล้วยังพูดว่าไม่ได้ฆ่าใครอีก
เหอเจียเจียขมวดคิ้ว เมิ่งหยางเป็นอะไรไปกันแน่
ตัวเองบอกให้เขาพูดว่าเสียใจ แล้วทำไมถึงยังแก้ตัวอยู่ได้จนถึงตอนนี้
【เห็นไหม ฉันบอกแล้วไงว่าต้องมีพลิกผัน】
【พลิกจริงด้วย เมิ่งหยางไม่ได้ตกลงมาตาย แต่ตกลงมาจนสมองเพี้ยน】
【ถึงตอนนี้แล้วยังพูดแบบนี้ก็ไม่สนุกแล้ว ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างตรงไปตรงมาก็ถือเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง】
【พูดได้แค่ว่าจิตใจน่าชื่นชม แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย】
【เฮ้อ ยึดติดจริง ๆ】
【ดูพวกนักข่าวกับทีมสามคนสิ มองเมิ่งหยางเหมือนมองคนโง่เลย】
【ฉันว่าเมิ่งหยางนี่แหละนักแสดงมืออาชีพตัวจริง ตราบใดที่ผู้กำกับยังไม่สั่งคัต ก็เล่นต่อไปไม่หยุด】
【พวกคุณจะเชื่อเขาหรือไม่ก็แล้วแต่ แต่ฉันเชื่อ ฉันว่าเมิ่งหยางไม่ได้บ้า เขาต้องมีแผนสำรองอะไรอยู่แน่】
【ศพถูกค้นเจอจากห้องเขาแล้ว ถ้าเขายังมีแผนสำรองได้ ฉันจะเขียนคำว่า “หวัง” กลับหัวเลย】