หัวหน้าเจาจ้องเมิ่งหยางเขม็ง ก่อนเอ่ยแซวอย่างดูแคลนว่า
“เมิ่งหยาง ยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม คงไม่คิดจะบอกว่ากระดูกพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเธอหรอกนะ”
เมิ่งหยางถอนหายใจอย่างจนใจ
“หัวหน้าเจา คุณอาจมีอคติกับผมอยู่บ้าง
ผมไม่เคยแก้ตัวเลย ผมแค่อยากคุยเรื่องความรู้เฉพาะทางกับคุณหน่อย ขอถามหน่อยว่าแพทย์นิติเวชของทีมตำรวจพวกคุณเชี่ยวชาญแค่ไหน”
พอได้ยินคำพูดนี้ ซ่งซือก็หน้าบึ้งทันที ก่อนเอ่ยผ่านหน้ากากว่า
“เมิ่งหยาง คุณหมายความว่ายังไง บรรพบุรุษตระกูลผมทำงานด้านนิติเวชมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งแล้ว ตอนนี้คุณกำลังสงสัยในตัวผมเหรอ”
“ใช่ ผมกำลังสงสัยคุณ ผมว่าคุณไม่เป็นมืออาชีพพอ” เมิ่งหยางพูดอย่างมั่นใจ
“ผมไม่เป็นมืออาชีพพอเหรอ ฮึ งั้นบอกมาสิว่าผมไม่เป็นมืออาชีพตรงไหน”
ซ่งซือโมโหจนหัวเราะออกมา แล้วเดินตรงเข้ามา
【ฮึ เมิ่งหยางนี่บ้าไปแล้วจริง ๆ ถึงกับกล้าสงสัยหมอชันสวท. ซ่ง】
【หมอชันสวท. ซ่งจบปริญญาเอกนะ ถึงจะอายุน้อย แต่ก็คลี่คลายคดีใหญ่ ๆ มาแล้วตั้งหลายคดี ยังจะสงสัยความเป็นมืออาชีพของเขาอีก】
【ไม่ต้องพูดถึงความเป็นมืออาชีพ แค่หน้าตาของหมอชันสวท. ซ่งนี่ ก็ไม่มีอะไรให้สงสัยแล้ว】
“เพราะว่า...”
สายตาของเมิ่งหยางมองไปยังกระเป๋าหนัง
“นั่นไม่ใช่กระดูกคน แต่เป็นกระดูกเนื้อวัวชิ้นใหญ่”
“หัวหน้าเจาก็เคยกินด้วยนะ”
พูดจบ เมิ่งหยางก็หันไปมองหัวหน้าเจาแล้วยิ้มน้อย ๆ
“หัวหน้าเจา กระดูกชิ้นที่คุณกินอยู่ในนี้ ผมตั้งใจเก็บไว้ให้คุณเลย อยากดูไหมครับ”
คำพูดของเมิ่งหยางส่งผ่านไมโครโฟนของเหอเจียเจียไปถึงห้องไลฟ์อย่างชัดเจน