เขามองเมิ่งหยางด้วยสีหน้าพิกล
“เมิ่งหยาง พวกเราพิสูจน์แล้วว่านี่คือกระดูกวัว”
เมิ่งหยางยกมือทั้งสองข้างขึ้น เขย่ากุญแจมือเบา ๆ
“หัวหน้าเจา ในเมื่อไม่ใช่กระดูกคน งั้นพวกเราก็กลับได้แล้วใช่ไหมครับ”
หัวหน้าเจาพยักหน้า เดินเข้ามาช่วยปลดกุญแจมือให้เมิ่งหยางกับหลูเฟย
“ตอนนี้พวกเราไม่มีหลักฐานว่าพวกคุณฆ่าคน แต่ถ้าภายหลังมีความจำเป็น พวกเราจะไปหาพวกคุณอีกครั้ง”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ ผมเป็นพลเมืองดี ยินดีให้ความร่วมมือกับตำรวจในการคลี่คลายคดี” เมิ่งหยางขยับข้อมือเล็กน้อย ก่อนจะประคองหลูเฟยให้ลุกขึ้น
“ไปกันเถอะน้องสาว กลับบ้านกัน น้องเหนื่อยแล้ว”
“อืม” หลูเฟยพยักหน้าอย่างว่าง่าย แนบตัวชิดเมิ่งหยาง เดินตามเขาขึ้นไปบนบ้าน
แต่เรื่องวุ่นวายนี้ยังไม่จบ ทีมสามคนถูกนักข่าวล้อมไว้ตรงกลาง
“หัวหน้าเจา คุณมีอะไรจะพูดเกี่ยวกับความผิดพลาดครั้งนี้ไหมครับ”
“พวกคุณสืบคดีกันหละหลวมแบบนี้มาตลอดเลยหรือครับ”
“ก่อนหน้านี้พวกคุณก็สืบคดีกันแบบนี้หรือครับ มีคดีที่ตัดสินผิดพลาดอีกเยอะไหม”
“พี่น้องตระกูลเมิ่งฆ่าคนจริงหรือเปล่าครับ”
“หลิวฝู่กุ้ยคนนั้นพวกคุณแต่งขึ้นมาเองหรือเปล่าครับ”
ไมโครโฟนแต่ละอันแทบจะยัดเข้าไปในปากหัวหน้าเจาอยู่แล้ว
เมื่ออยู่ต่อหน้ากล้อง เขาเองก็ระเบิดอารมณ์ไม่ได้ ทำได้แค่ถอยหลังสุดแรง
“ตอนนี้ผมไม่มีความเห็น! กรุณาติดตามประกาศจากพวกเรา ตอนนี้ช่วยหลีกทางด้วย พวกเรายังต้องทำงาน ยังต้องทำงาน!”