พอเสียงพูดจบ ห้องไลฟ์ก็เริ่มเดือดขึ้นมาทันที
[BingGo!]
[สุดยอด! หมอชันสวท. ซ่งสุดยอดไปเลย!]
[แทงใจดำสุด ๆ!]
[ให้ตายสิ! คราวนี้มั่นใจแล้ว!]
จางเฉิงอดกำหมัดแล้วตะโกนออกมาไม่ได้
“โธ่! ยังไงหมอชันสวท. ซ่งก็เชื่อถือได้ คราวนี้เมิ่งหยางหนีไม่รอดแล้ว”
[ใช่แล้ว แบบนี้สิถึงจะถูก!]
[ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดก็จะไปค้นบ้านแล้ว]
[ซ่งซือเป็นแพทย์นิติเวช นะ พอไปถึง แค่ดมสักทีก็ได้กลิ่นศพแล้ว]
[ให้ตายเถอะ คนข้างบนน่ะ ที่คุณพูดถึงนั่นมันหมาต่างหาก ซ่งซือเป็นคนนะ เพิ่งผ่านไปแค่สองวัน ศพยังไม่ค่อยมี กลิ่นอะไรหรอก]
[ไม่สนหรอก สรุปว่าพอขึ้นไปแล้ว เมิ่งหยางต้องใจเสียแน่ พอใจเสียก็เผยพิรุธออกมาเอง]
[จากประสบการณ์ดูละครมาหลายปีของฉัน ขอแค่เมิ่งหยางเหลือบมองประตูห้องข้าง ๆ สักครั้ง หัวหน้าเจาก็จับพิรุธได้แน่นอน]
[เหอะ พวกคุณคิดว่าเมิ่งหยางโง่หรือไง ถ้าฉันเป็นเมิ่งหยาง ฉันจะบอกไปตรง ๆ ว่ายังมีของต้องส่งอีก ไม่มีเวลา อยากดูก็ไปดูเองสิ]
“ได้ครับ ที่บ้านมีรองเท้าคล้าย ๆ กันอยู่ พวกคุณเอาไปเทียบดูได้ว่าเป็นของลุงผมหรือเปล่า”
เมิ่งหยางตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เจาเจี้ยนมองซ่งซือแล้วส่ายหน้าเบา ๆ ไม่มีปัญหา
[โอ้โห เมิ่งหยางตอบตกลงจริง ๆ ด้วย เขาไม่กลัวจริง ๆ เหรอ?]
[ศพก็ไม่ได้อยู่ในห้องเขาสักหน่อย จะกลัวอะไรล่ะ]
[ยังไงฉันก็ทำไม่ได้หรอก ถ้าเป็นฉันคงขาอ่อนจนยืนไม่ไหวแน่]