หลูเฟยมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย
“พี่คะ ลุงใหญ่ตายแล้ว ที่บ้านเราก็ไม่มีใครแล้ว”
“ที่บ้านไม่มี แต่ข้างนอกยังมี”
เมิ่งหยางทำท่าจุ๊ปาก
ข้างนอกมีเสียงประตูเหล็กห้องข้าง ๆ เปิดออก เมิ่งหยางพยักหน้าให้หลูเฟย ก่อนจะรีบเปิดประตูห้องเดินออกไปก่อน
“น้องสาว เร็วเข้า เดี๋ยวสาย”
หลูเฟย: โธ่ ก็ฉันเตรียมตัวเสร็จก่อนชัด ๆ นี่นา
หน้าประตู เมิ่งหยางหันกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ
“ป้าจาง จะออกไปซื้อของเหรอครับ”
ป้าจางห้องข้าง ๆ เห็นว่าเป็นเมิ่งหยางกับหลูเฟย ก็ยิ้มทักทาย
“ใช่จ้ะ ไปตอนนี้พอดีเลย ยังพอแย่งซื้อไข่ได้”
เมิ่งหยางปิดประตู กำลังจะเดินออกไป
จู่ ๆ ป้าจางก็ดึงทั้งคู่ไว้ พลางชี้ไปทางบ้านของเมิ่งหยางอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วลดเสียงลง
“เมื่อคืน ลุงใหญ่ของเธอเมาแล้วอาละวาดอีกเหรอ”
พอได้ยินคำถาม รอยยิ้มของหลูเฟยก็แข็งค้าง ร่างกายพลันชะงัก จบแล้ว ป้าจางได้ยินเข้าแล้ว
ถ้าตำรวจถามขึ้นมา เธอจะอธิบายยังไงดี
...
ในห้องควบคุมการถ่ายทอด
หลิวฉีมองจางเฉิงอย่างภาคภูมิใจ
“ผู้กำกับ เห็นไหมครับ ผมจัดการเพื่อนบ้านคนนี้ได้ดีแค่ไหน พอมีคำให้การของเธอแล้ว พวกเขาก็หนีไม่พ้นแน่”
จางเฉิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วยกนิ้วโป้งให้
“อาจารย์หลิวนี่เก่งจริง ๆ ทุกอย่างอยู่ในกำมือหมด
ผมว่ากว่าจะถึงวันออกอากาศตอนที่ 6 อีกสองวันก็ยังมีเวลาเหลือเฟือ”
【โธ่เว้ย! ได้ยินแล้วนี่นา จบเห่แล้ว ตำรวจถามเมื่อไรก็โป๊ะแน่】