หลูเฟยรีบตั้งสติได้ทันที รู้ว่านี่คือการทดสอบเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
เพราะแววตาของเมิ่งหยางดูคุกคาม ราวกับมองทะลุทุกอย่างได้
“วันที่ 5 มีนาคม ฉัน... ฉันอยู่บ้านค่ะ”
พอได้ยินคำตอบของหลูเฟย เมิ่งหยางก็ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วส่ายหน้า
“เธอไม่ควรรีบตอบขนาดนั้น ควรคิดสักหน่อย เพราะไม่มีใครนึกออกทันทีหรอกว่าวันไหนตัวเองทำอะไร
อีกอย่าง เธอเป็นนักเรียน น่าจะจำวันในสัปดาห์ได้แม่น เธอถามกลับไปได้ว่าวันที่ 5 มีนาคมเป็นวันอะไร”
ดวงตาของหลูเฟยเป็นประกาย “พี่พูดมีเหตุผลมากเลยค่ะ”
เมิ่งหยางมองเธออย่างเอ็นดู แล้วบีบแก้มเบา ๆ
“เชื่อพี่สิ ไม่มีทางผิดแน่นอน
ตอนนี้รีบไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ก็ไปโรงเรียนตามปกติ เรื่องอื่นไม่ต้องสนใจ”
ความรู้สึกที่มีคนคอยปกป้องทำให้หลูเฟยสบายใจ เธอลุกขึ้นอย่างว่าง่าย แล้วหันกลับเข้าห้องของตัวเอง
ห้องถ่ายทอดสดมืดลง
พอหลูเฟยเข้าห้องไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งหยางก็หายไปทันที
เขาหากระดาษทิชชู่มาสองสามแผ่น ทำให้เปียกแล้วเช็ดคราบเลือดบนพื้น จากนั้นก็โยนทิ้งลงชักโครก
เมื่อมองเผิน ๆ ก็ไม่เห็นคราบเลือดแล้ว แต่ขอแค่ใช้น้ำยาตรวจจับเลือด ทุกอย่างก็จะเห็นได้ชัดเจน
เขาหาค้อนมาด้ามหนึ่ง แล้วค่อย ๆ แซะกระเบื้องที่เปื้อนเลือดทั้งแผ่นขึ้นมา ทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ แล้วใส่ลงในถุงขยะ
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เมิ่งหยางก็กลับไปง่วนอยู่ในครัวต่อ อีกหนึ่งชั่วโมงให้หลังก็กลับเข้าห้องของตัวเอง
วันแรกของวันที่ 5 มีนาคมผ่านไปเช่นนี้