เจาเจี้ยนพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร ใต้โต๊ะมีขวดเหล้าเปล่าวางเรียงเป็นแถว
ส่วนซ่งซือเดินเข้าไปในห้องน้ำ แกล้งทำเป็นเข้าห้องน้ำ ฉวยโอกาสดมกลิ่น แล้วตรวจดูบริเวณปากท่อระบายน้ำ
【โธ่เอ๊ย ตื่นเต้นจะแย่แล้ว จะโดนจับได้จนเกมโอเวอร์กะทันหันหรือเปล่า】
【จะตื่นเต้นทำไม ศพอยู่ห้องข้าง ๆ โน่น】
【ความสามารถในการทำงานของทีมสามคนก็ใช้ได้เลยนะ เปลี่ยนกระเบื้องไปแผ่นเดียวก็ยังดูออก】
【จริง ๆ ต่อให้พวกเขาเจอรอยเลือดก็ไม่มีประโยชน์หรอก ที่นี่เป็นบ้านของพวกเขา หลิวฝู่กุ้ยก็เมาบ่อย ต่อให้มีรอยเลือด ก็อ้างได้ว่าเป็นรอยที่ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้】
【เฮ้อ ถ้ามาอีกสักสองวัน ซ่งซือต้องได้กลิ่นศพเน่าแน่ แบบนั้นก็คงดี】
ขณะที่คนในห้องไลฟ์กำลังถกกันอยู่นั้น ซ่งซือก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาสูดจมูกแรง ๆ สองครั้ง ส่งสายตาให้เจาเจี้ยน แล้วชี้ไปทางห้องครัว
“เจออะไรหรือเปล่า?” เจาเจี้ยนถามเสียงเบา
“มีกลิ่นแปลก ๆ เหมือนเนื้อเน่า”
เจาเจี้ยนพยักหน้า ส่งสัญญาณให้เขาเข้าไปดู
จังหวะนั้นเอง เมิ่งหยางก็เดินออกมา ในมือถือรองเท้าสองคู่
“หัวหน้า นี่มัน...”
พูดได้ครึ่งเดียว เมิ่งหยางก็เห็นว่าซ่งซือกำลังจะเข้าไปในห้องครัว จึงรีบเปลี่ยนคำถาม
“พวกคุณจะไปห้องครัวเหรอ?”
ซ่งซือหัวเราะแห้ง ๆ มือชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะยิ้มอย่างมีนัย
“แค่ดูไปเรื่อย ความเคยชินจากอาชีพน่ะ คุณคงไม่ถือสาหรอกนะ”