สีหน้าของลุงอู๋พลันเคร่งขรึม
“ไม่ใช่เรื่องน่าขยะแขยงหรือไม่น่าขยะแขยง ถ้าการสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของเราไม่ผิด เมิ่งหยางก็หั่นศพอยู่ห้องข้าง ๆ แล้วปล่อยให้ไหลลงท่อระบายน้ำไป แบบนั้นปลายทางสุดท้ายก็ต้องเป็นบ่อพักส้วมแน่นอน เรื่องนี้ไม่มีปัญหา”
“อีกอย่าง!” ลุงอู๋เน้นเสียง “มีคดีจริงที่ทำแบบนี้แล้ว และประสบความสำเร็จด้วย”
พอได้ยินลุงอู๋พูดแบบนั้น หัวหน้าเจาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบต้นขาตัวเอง
“ได้ งั้นก็ลุย ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว”
......
ช่วงบ่าย รถสูบส้วมหลายคันแล่นมาจอดหน้าทางเข้าคอนโดของเมิ่งหยาง
ลุงแมเดินออกมาจากห้องยาม พอเห็นรถสูบส้วมสามคันตรงหน้า ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
“พวกคุณจะทำอะไรกันน่ะ มาแย่งอึกันหรือไง?”
“ลุงแม ช่วยบอกผมหน่อยว่าปากบ่อพักส้วมอยู่ตรงไหน เราจะสูบให้แห้งเพื่อหาหลักฐาน” หัวหน้าเจาบอก
ลุงแมเบิกตากว้าง ยืนขวางอยู่ตรงทางเข้า เท้าเอวแน่น
“ไม่ได้ อึของพวกเรามีคนมารับซื้อ ถ้าพวกคุณสูบไปแล้วจะจ่ายเงินหรือเปล่า?”
หัวหน้าเจาถึงกับอึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่ามีคนรับซื้ออึด้วย
“ไม่ใช่แบบนั้นครับลุง พวกเราจำเป็นต้องสืบคดี ขอความร่วมมือหน่อยนะครับ”
“ถุย! พวกคุณก็แค่อยากมาแย่งอึของฉันนั่นแหละ บอกไว้เลยว่าไม่มีทาง ตอนนั้นทางชุมชนบอกแล้วว่าสิทธิ์จัดการอึพวกนี้เป็นของฉัน ขายได้เท่าไรก็ถือเป็นค่าแรงของฉัน พวกคุณคิดจะแย่งค่าแรงคนแก่ ฝันไปเถอะ!”
【ฮ่า ๆ ๆ ดูสีหน้าหัวหน้าเจาสิ ขำจนจะตายแล้ว】
【หัวหน้าเจา: ผมแค่สืบคดีเอง ทำไมต้องให้ผมฝ่าด่านเก้าสิบเก้าความยากลำบากด้วย】
【ขำจะตาย มาสูบอึแท้ ๆ ใครจะคิดว่าจะมาสูบค่าแรงของลุงแมไปด้วย】