หลังจากเดินเข้าไปนั่งข้างในได้สักพัก เมิ่งหยางก็ตะโกนเสียงดังออกไปข้างนอก
“หัวหน้าเจา ต้องการให้ช่วยไหมครับ ถ้าต้องการก็บอกได้นะครับ แต่ถ้าผมเข้าไปแล้ว อย่ามาหาว่าผมทำลายที่เกิดเหตุล่ะ”
【ขำจะตายแล้ว! เมิ่งหยางตั้งใจจะทำให้หัวหน้าเจาโมโหตายหรือไง】
【ถ้าคิดจะช่วยจริงก็เข้าไปช่วยสิ เมล็ดแตงกวาก็ไม่เห็นหยุดเคี้ยว แถมยังตะโกนเสียงดังขนาดนั้นอีก】
【ร้ายชะมัด ร้ายได้ใจฉันเลย ฮ่า ๆๆๆ】
...
หัวหน้าเจาผู้น่าสงสาร เดิมทีก็ยุ่งจนหัวหมุนอยู่แล้ว ซ่งซือที่อยู่ข้างในก็อุดน้ำไม่อยู่ พอได้ยินคำพูดของเมิ่งหยางเข้าไปอีก ปอดแทบระเบิดด้วยความโมโห
“ไม่ต้อง! แกเคี้ยวเมล็ดแตงกวาต่อไปเถอะ!” เสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นดังมาจากข้างใน
“ได้ครับ หัวหน้าเจา” เมิ่งหยางตะโกนสุดเสียง หยุดไปครู่หนึ่งแล้วก็ตะโกนต่อ
“หัวหน้าเจา ผมเตือนคุณไว้ก่อนแล้วนะครับ คุณบอกว่าถ้ามีอะไรเสียหาย พวกคุณจะชดใช้ให้ คำพูดของคุณต้องเป็นคำพูดนะครับ!”
ประโยคเดียวทำเอาหัวหน้าเจาแทบเสียสติ เขาโยนไม้กวาดทิ้งแล้วพุ่งออกมา จ้องเมิ่งหยางเขม็งพร้อมกัดฟันกรอด
“เมิ่งหยาง ถ้าแกยังไม่หุบปาก ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
เมิ่งหยางยังไม่ทันพูด หลูเฟยก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน
“พี่คะ หัวหน้าเจาดุจังเลย เขาคงไม่ได้คิดจะไม่จ่ายค่าชดใช้หรอกนะคะ แล้วพี่หลี่กลับมาจะทำยังไงล่ะคะ”
“น้องสาว วางใจเถอะ หัวหน้าเจาเป็นคนใจกว้าง จะพูดแล้วไม่รักษาคำพูดได้ยังไง ใช่ไหมครับ หัวหน้าเจา?”
หัวหน้าเจากัดฟันกรอดอย่างแค้นใจ กระทืบเท้าปึงปัง แล้วเดินกลับเข้าไปกวาดน้ำต่อ