ใกล้พลบค่ำ ไช่คุนก็มุ่งหน้าไปยังวิลล่าของกู้หยุนซี เขาคิดว่าอีกไม่นานกู้หยุนซีก็คงกลับมา หากลงมือตอนเธอเหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิตมาทั้งวัน โอกาสสำเร็จก็ยิ่งมากขึ้น
เขาปลุกพลังพิเศษควบคุมโลหะที่ทรงพลังขึ้นมาได้ เรื่องนี้เขาเพิ่งค้นพบตอนแลกเปลี่ยนข้อมูลบนอินเทอร์เน็ต พลังของเขาไม่ใช่พลังไร้ประโยชน์อย่างที่ชาวเน็ตพวกนั้นบอก การควบคุมโลหะของเขาใช้ได้ทั้งรุกและรับ ในบรรดาความสามารถที่รู้จักกัน เขาไม่คิดว่าจะมีใครเป็นคู่ต่อสู้ของตนได้
ตลอดทางราบรื่นอย่างยิ่ง ต่อให้เจอซอมบี้ เขาก็แค่ควบคุมมีดปอกผลไม้ให้พุ่งทะลวงศีรษะของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย ยิ่งทำให้ไช่คุนมั่นใจขึ้นไปอีก
เขานึกภาพสีหน้าอับอายและเดือดดาลของกู้หยุนซีตอนที่มีดจ่ออยู่ตรงลำคอ บีบให้เธอยอมจำนนแต่โดยดี ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
“เลขที่ 16... ที่นี่เอง”
ไช่คุนเดินขึ้นเนินในหมู่บ้าน พอเห็นเสี่ยวเฝิ่นอยู่ในลานบ้าน เขาก็ยิ่งมั่นใจว่ากู้หยุนซีกลับมาแล้ว
เขาใช้พลังพิเศษปลดล็อกประตูรั้วอย่างแผ่วเบา เสียงเบาแค่นี้คงไม่ทำให้เธอรู้ตัว จากนั้นก็ใช้วิธีเดียวกันเปิดประตูวิลล่า กู้หยุนซีก็จะตกอยู่ในกำมือเขา!
ในฐานะซอมบี้ จี้ชวนมีประสาทการได้ยินเฉียบคมผิดปกติ ทันทีที่ประตูรั้วเปิด เขาก็ส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนเงียบ มีคนเข้ามาแล้ว
หลินลูลู่ตั้งท่าเตรียมโจมตี ส่วนกู้หยุนซีหลบอยู่ด้านหลังอย่างหวาดกลัว ในใจได้แต่คิดว่าขอแค่ช่วยทั้งสองคนได้ก็พอ หากเจออันตราย เธอคงมีแต่จะเป็นตัวถ่วง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
กลอนประตูส่งเสียงเบา ๆ บานประตูค่อย ๆ เปิดออก