จี้ชวนหล่อขึ้นเป็นเรื่องจริง ตอนนี้แทบไม่มีใครนึกเชื่อมโยงเขากับซอมบี้ได้เลย
กู้หยุนซีกับหลินลูลู่มองจี้ชวนด้วยสีหน้าแปลกประหลาด ราวกับน้องชายข้างบ้านที่จู่ ๆ ก็กลายเป็นดาราหนุ่มในชั่วข้ามคืน
“ทำไมพอฉันหล่อขึ้นแล้วถึงพูดไม่ออกล่ะ? จริง ๆ ตอนนี้ฉันก็ไม่ต่างจากตอนเป็นมนุษย์เท่าไร แค่ล่ำขึ้นนิดหน่อย”
ผู้ชายมักมีความมั่นใจในตัวเองอย่างน่าประหลาด ความจริงจี้ชวนไม่ได้แค่ล่ำขึ้นเท่านั้น เส้นสายบนใบหน้าก็ไม่กลมมนแบบหนุ่มติดบ้านอีกต่อไป แต่กลับดูสะอาดคมชัด มีมิติขึ้นมาก
“นายพูดคล่องขึ้นเยอะด้วย...”
กู้หยุนซียังอยากจะบอกว่าเสียงเขาฟังดี แต่ไม่คิดว่าเสียงของจี้ชวนจะแหบพร่าเล็กน้อย ทว่ากลับทุ้มมีเสน่ห์อย่างคาดไม่ถึง ใบหน้าดูอ่อนเยาว์เหมือนหนุ่มน้อยขี้อ้อน แต่เสียงกลับทุ้มต่ำ
จี้ชวนพยักหน้า เขานึกถึงข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ จึงอยากทดลองอีกครั้ง
“จริงสิ กู้หยุนซี ฉันมีข้อสันนิษฐานเรื่องพลังพิเศษของเธอ หลินลูลู่ ไปที่ลานบ้าน แล้วยิงลูกศรแสงไปไกล ๆ ด้วยพลังให้น้อยที่สุด”
แม้หลินลูลู่จะงุนงงอยู่บ้าง แต่ก็ทำตามที่จี้ชวนบอก เธอยกมือขึ้นเบา ๆ ตามปกติแล้ว การใช้พลังพิเศษแบบนี้อาจรวบรวมพลังงานได้ไม่พอ หรือไม่ก็ทำให้ลูกศรอ่อนแรงจนยิงไปได้ไม่ไกล
แต่สิ่งที่ทำให้หลินลูลู่ประหลาดใจคือ ลูกศรในมือพุ่งไปไกลลิบราวกับลำแสงเลเซอร์ทรงพลัง
เธอนึกย้อนถึงตอนที่ตัวเองสังหารไช่คุน ลูกศรแสงในตอนนั้นทรงพลังราวกับเครื่องยิงจรวด
“นี่เป็นเพราะพลังพิเศษของพี่หยุนซีหรือเปล่า?”
“หา? ฉันมีพลังพิเศษด้วยเหรอ? พลังพิเศษของฉันคือทำให้ลูกศรอ้วนขึ้นหรือไง?”