จี้ชวนสัมผัสได้อีกครั้งว่าร่างกายของตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ดูท่าคริสตัลระดับสูงจะได้ผลมากกว่า ทุกครั้งที่กินคริสตัลสีเขียว เขาแทบไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง แต่พอกินคริสตัลสีน้ำเงินลงไปสองครั้ง ร่างกายกลับสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่ไหลเวียน
ถ้าหลินลูลู่ลงมือโจมตีเขา จี้ชวนจะฆ่าเธอโดยไม่ลังเล
ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่ประทับใจคนที่ทำให้เสี่ยวเฝิ่นเสียหายอยู่แล้ว อีกอย่าง หากช่วยเธอแล้วกลับถูกเล่นงาน คนแบบนี้ย่อมทำให้เขานึกถึงซูหว่านหว่านพอดี จะได้ฆ่าเธอเพื่อชิมคริสตัลสีทองเสียเลย
แต่หลินลูลู่ไม่ได้ทำเช่นนั้น เธอเพียงยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ มองเขาหยุดการทดลองที่กำลังทำอยู่ กระทั่งลุกขึ้นได้ เธอก็เอ่ยว่า “ขอบคุณนะ ที่ช่วยฉันไว้...ตั้งสองครั้ง”
จี้ชวนเหลือบมองสีหน้าเก้อเขินของหลินลูลู่ ตอนนี้เขามองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้อย่างชัดเจน และความสามารถนี้ยังให้เขากำหนดคนอื่นให้มองเห็นร่วมกับตัวเองได้ด้วย
“อ๊ะ! ทำไมรอบ ๆ ถึงชัดขึ้นขนาดนี้? นายทำให้ฉันมองเห็นได้เหรอ?”
“ไป...กัน...”
จี้ชวนเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพบว่าเสียงของตัวเองหลุดออกมาแล้ว แม้จะแหบพร่าและเชื่องช้า แต่เขาพูดได้จริง ๆ!
“นายพูดได้แล้ว!”
หลินลูลู่ตกใจจนยกมือปิดปาก อีกทั้งท่าทางของจี้ชวนก็ดูเหมือนมนุษย์มากขึ้นด้วย ซอมบี้ตัวนี้กำลังวิวัฒนาการอยู่หรือไง?
“ก็...ใช่...แค่...ช้า...”
ความสงสัยของหลินลูลู่ที่มีต่อจี้ชวนยิ่งทวีขึ้น
“ตกลงนายเป็นอะไรกันแน่ เป็นคนหรือซอมบี้?”