เสิ่นเฉียวนึกถึงเนื้อเรื่องนิยายเกี่ยวกับมิติที่เคยอ่านมา ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือ น้ำในบ่อนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ หรือว่านี่จะเป็นบ่อน้ำพุวิญญาณ?
อีกเรื่องที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เธอเข้าไปในมิติได้หรือเปล่า?
มิติเดิมของเธอเข้าไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ระเบิดตัวเองทิ้งหรอก ถึงอย่างไรตายดีเสียกว่ามีชีวิตอยู่อย่างทรมาน ต่อให้ชีวิตในวันสิ้นโลกจะลำบากแค่ไหน ตราบใดที่ยังมีชีวิต ใครก็ไม่คิดอยากตาย
น่าเสียดายที่เธออ่อนแอเกินไป เพื่อนร่วมทีมตายหมดแล้ว เธอก็สู้ราชันซอมบี้ไม่ได้ หนีก็หนีไม่พ้น แทนที่จะตายไปเปล่า ๆ สู้ลากใครสักคนไปตายด้วยกันยังดีกว่า
เมื่อนึกถึงวินาทีที่ระเบิดตัวเอง เสิ่นเฉียวก็อดสั่นขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ แม่งเอ๊ย เจ็บชะมัด คราวหน้าจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว
ไม่สิ ไม่มีคราวหน้าแล้ว!
เสิ่นเฉียวส่ายหน้า เลิกคิดถึงเรื่องในอดีต ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือทำความเข้าใจมิติใหม่แห่งนี้ให้ได้
ถ้าเธอเข้าไปได้ ในดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยอันตรายแห่งนี้ก็จะมีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกชั้น
เสิ่นเฉียวคิดแล้วก็ลงมือทำทันที
เมื่อมายืนอยู่ในมิติได้จริง ๆ เธอยังแทบไม่อยากเชื่อ
เข้ามาแล้ว! เธอเข้ามาได้จริง ๆ!
เธอหยิกตัวเองแรง ๆ หนึ่งที ซี้ด... เจ็บ! เธอเข้ามาได้จริง ๆ
จากนั้นความรู้สึกเศร้าก็เริ่มก่อตัวขึ้น หากตอนอยู่ในวันสิ้นโลก มิติของเธอพาคนเข้าไปได้ด้วย เธอคงไม่ต้องลากราชันซอมบี้ระเบิดตัวเองไปพร้อมกันใช่ไหม? เธอคงช่วยเพื่อนร่วมทีมได้มากกว่านั้นด้วยหรือเปล่า
เฮ้อ น่าเสียดายที่ไม่มีคำว่า ‘ถ้าหาก’ มากมายขนาดนั้น