ตอนเสิ่นเฉียวมาถึงร้านขายของชำของลุงวัง ข้างในมีคนที่กลับจากเก็บของหลายคนกำลังขายของที่เก็บมาได้
ในนั้นมีคนไม่น้อยกำลังขายใบชาน้ำมัน
ก่อนที่โลกใบนี้จะกลายเป็นดินแดนรกร้าง คงไม่มีใครคิดจะกินใบไม้ชนิดนี้
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ขอแค่กินเข้าไปแล้วไม่เป็นพิษ ไม่ว่าจะอร่อยหรือไม่ ขอแค่กินได้ก็กลายเป็นอาหารทั้งนั้น
ใบต้นชาน้ำมันไม่มีพิษ กินได้ก็จริง แต่ขมฝาดมาก จึงขายได้คะแนนไม่มาก
หนึ่งชั่งขายได้แค่ 5 คะแนน ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนเลือกขายกันเยอะ
อย่างน้อย 5 คะแนนก็ซื้อสารอาหารเหลวแบบหลอดเล็กได้ 2 หลอด คุ้มกว่ากินใบไม้ตรง ๆ หน่อย
เสิ่นเฉียวรู้วิธีกินใบชาน้ำมันอยู่บ้าง ใบชาน้ำมันที่ลวกน้ำหลายรอบจนความขมจางลงจะมีรสชาติดีขึ้น อีกทั้งยังตากแห้งไว้ชงชาได้ด้วย
แค่ขั้นตอนทำค่อนข้างยุ่งยาก ก่อนจะหาใบชาเจอ ก็พอทำไว้สักหน่อยได้
แต่ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือการเก็บของอย่างเป็นทางการจากทางการ
พอคนทยอยกลับกันเกือบหมด เสิ่นเฉียวก็เดินเข้าไปบอกลุงวังว่าต้องการอะไรบ้าง
อย่างแรกคือกระสอบ 20 ใบ ใบละ 2 คะแนน รวมเป็น 40 คะแนน จากนั้นก็จอบใหม่หนึ่งเล่ม
จอบที่ใช้อยู่ตอนนี้ทำจากฟันหน้าซี่ใหญ่ของกระต่ายป่ากลายพันธุ์ ไม่ค่อยแข็งแรงนัก
เธอซื้อจอบเหล็กใหม่เอี่ยม เล่มใหม่ราคา 180 คะแนน ส่วนมือสองราคา 100 คะแนน
เธอเลือกเล่มใหม่ เพราะน่าจะใช้ได้นานกว่า
จากนั้นก็ซื้อสารอาหารเหลวรสมะม่วง 20 หลอด รสชาติดีกว่าแบบอื่น แต่ราคาแพงกว่าด้วย
ในมิติส่วนตัวยังมีสารอาหารเหลวเหลืออยู่อีกไม่น้อย แต่เธอมักตั้งใจซื้อสำรองเพิ่มไว้ทุกครั้ง อย่างไรเสียเก็บไว้ในมิติส่วนตัวก็ไม่เสีย