รออยู่ไม่ถึง 10 นาที ผู้คนรอบข้างก็เริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเบียดเสียดกันไปหมด
ไม่นาน รถคันหนึ่งของหน่วยทหารรับจ้างก็แล่นออกมาจากเขตปลอดภัย
ฝูงชนพลันฮือฮาขึ้นมา
“เสิ่นเฉียว เสี่ยวจู รีบตามพวกเราให้ทัน รถมาแล้ว”
ทั้งสองรีบเบียดตามหลังพ่อหลี่กับแม่หลี่ มุ่งหน้าไปยังรถของหน่วยทหารรับจ้างเพลิงเดือดที่พวกเขาสังกัดอยู่
เมื่อทั้งสี่คนขึ้นรถครบ ต่างก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน ก่อนจะหาที่นั่งลง
ส่วนคนเก็บของในดินแดนรกร้างทั่วไปที่ไม่ได้เป็นครอบครัวของสมาชิกหน่วยทหารรับจ้าง ต่างพากันมุ่งหน้าไปยังรถหลายคันที่ดูคล้ายรถโดยสาร
บริเวณนั้นวุ่นวาย แต่ก็ยังพอมีระเบียบ
อย่างไรเสียก็มีหน่วยทหารรับจ้างคอยควบคุมอยู่ ทุกคนจึงไม่กล้าก่อเรื่อง
หากไปทำให้พวกเขาขุ่นเคืองจนไม่ให้ขึ้นรถคงแย่แน่
รถคันนี้มีคนนั่งเต็มแล้ว เพราะทุกคนอยู่หน่วยทหารรับจ้างเดียวกัน ไม่นานก็เริ่มพูดคุยกัน
“วันนี้คนไปแหล่งเก็บมันฝรั่งเยอะจริง ๆ!”
“นั่นสิ แหล่งเก็บมันฝรั่งที่เราจะไปวันนี้ใหญ่ที่สุดในเขตปลอดภัยของเราแล้ว ได้ยินว่าพื้นที่ปลูกมันฝรั่งที่นั่นกว้างตั้งหลายร้อยเฮกตาร์” ชายวัยกลางคนที่รู้เรื่องวงในคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“พระเจ้า ใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมปีก่อน ๆ ไม่เคยได้ยินมาก่อนล่ะ?”
“ได้ยินว่าพื้นที่ปลูกมันฝรั่งแปลงนี้เพิ่งบุกเบิกขึ้นมาในปีนี้ แถมยังส่งหน่วยทหารรับจ้างไปหลายหน่วยกับเครื่องจักรขนาดใหญ่ไปทำงานที่นั่นด้วย ไม่อย่างนั้นพื้นที่ปลูกมันฝรั่งหลายร้อยเฮกตาร์จะโผล่มาจากไหน?”
“โธ่ แบบนี้ก็ดีเลย ถ้าผลผลิตดี ปีนี้คงผ่านฤดูหนาวได้สบายขึ้น”