ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสิ่นเฉียวก็กลับมาถึงป่าชาน้ำมันอีกครั้ง เธอยังได้ยินเสียงตรวจสอบดังเป็นระยะ ๆ แต่คนในป่าลดลงกว่าก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด
ตอนเสิ่นเฉียวไปถึงครอบครัวของเสี่ยวจู ทั้งบ้านกำลังเก็บข้าวของเตรียมกลับกันอยู่
เธอมองผลเก็บเกี่ยวของพวกเขาในวันนี้แล้ว ก็เป็นไปตามคาด มีใบไม้ไม่กี่ใบเท่านั้น แต่ทุกคนในครอบครัวก็ยังดูมีความสุขกันดี
จังหวะนั้นเอง สายรัดข้อมือของทุกคนก็ดังขึ้น
มีประกาศจากฐานที่มั่นปรากฏขึ้นบนนั้น พออ่านข้อความชัด ๆ เสิ่นเฉียวก็ชะงักไป
ที่แท้เป็นเรื่องเกี่ยวกับป่าชาน้ำมันแห่งนี้
เขตปลอดภัยตัดสินใจย้ายป่าชาน้ำมันแห่งนี้ไปปลูกในสวนเพาะปลูกภายในเขตปลอดภัย และแจ้งให้คนที่ยังเก็บของอยู่แถวนี้รีบออกไป อีกไม่นานเครื่องจักรขนาดใหญ่ก็จะเข้ามาทำงาน
ไม่ใช่แค่เธอที่ได้รับข้อความนี้ แทบทุกคนต่างก็ได้รับเหมือนกัน
“โธ่ น่าเสียดายจริง ๆ ต่อไปพวกเราก็มาที่นี่เก็บของไม่ได้แล้ว” แม่หลี่พูดด้วยสีหน้าเสียดาย
“ช่วยไม่ได้ นี่เป็นการตัดสินใจของเขตปลอดภัย แค่ให้เวลาเราเก็บเกี่ยวอีกสองวันก็ดีมากแล้ว” พ่อหลี่ปลอบ
เสิ่นเฉียวไม่ได้พูดอะไร เธอคิดว่าการที่เขตปลอดภัยตัดสินใจแบบนี้ก็ดูจะเป็นเรื่องที่คาดไว้ได้อยู่แล้ว
ลองคิดดูสิ ป่าชาน้ำมันที่เติบโตบนดินปนเปื้อนรังสีระดับปานกลาง แถมแทบทุกส่วนยังกินได้ ใครบ้างจะไม่อยากย้ายมันมาไว้ใกล้ตา