เสิ่นเฉียวไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว ป่าชาน้ำมันผืนนี้กว้างใหญ่เกินไป เธอคนเดียวตรวจไม่หมดแน่
อาจเป็นเพราะถึงฤดูสุกพอดี บนต้นไม้จึงเต็มไปด้วยเมล็ดชาน้ำมันที่แก่จัด
ที่ทำให้เธอสงสัยคือ ต้นชาน้ำมันแถบนี้ใหญ่โตขนาดนี้ แต่กลับไม่มีใครมาเก็บเลย
ถึงทุกคนจะไม่รู้จักผลพองชาและแผ่นชา ไม่รู้ว่าสองอย่างนี้กินได้ แต่เมล็ดชาน้ำมันก็น่าจะรู้จักกันไม่ใช่หรือ?
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพืชให้น้ำมันล้ำค่าขนาดนี้ถึงไม่มีใครมาเก็บ หรือไม่มีใครรู้ว่าเมล็ดชาน้ำมันเอาไปสกัดน้ำมันได้?
เสิ่นเฉียวมองเมล็ดชาน้ำมันแต่ละลูกที่ใหญ่พอ ๆ กับแอปเปิลแล้วรู้สึกฉงนใจอย่างยิ่ง
เธอใช้สายรัดข้อมือตรวจดู
“ติ๊ด ๆ ผลไม้ป่าที่ไม่ทราบชนิด มีรังสีระดับต่ำ โปรดบริโภคด้วยความระมัดระวัง”
พอเห็นข้อความบนสายรัดข้อมือ เสิ่นเฉียวก็เพิ่งเข้าใจ ที่แท้คนในเขตปลอดภัยยังไม่รู้จักเมล็ดชาน้ำมันจริง ๆ แบบนี้ก็เข้าทางเธอแล้ว
น้ำมันชาที่สกัดจากเมล็ดชาน้ำมันเป็นของดี แต่สกัดได้น้ำมันไม่มากนัก เธอจำได้ว่าของพวกนี้แพงมาก
แต่เมล็ดชาน้ำมันลูกใหญ่ขนาดนี้ ย่อมสกัดน้ำมันได้มากกว่าแน่
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอรู้ว่าหากรายงานอาหารที่คนในเขตปลอดภัยยังไม่รู้จัก และผ่านการตรวจสอบได้ ก็จะได้รับรางวัลก้อนหนึ่ง
เสิ่นเฉียวคิดว่านี่เป็นนโยบายที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศและประชาชน ของดีอย่างเมล็ดชาน้ำมันย่อมต้องรายงาน ยิ่งกว่านั้น วันนี้เธอยังพบของดีไม่ใช่แค่ชนิดเดียว