ยิ่งเข้าไปลึก แมลงกลายพันธุ์ก็ยิ่งมีจำนวนมาก เสิ่นเฉียวเลยเลิกหาแหล่งพลังงานไปเสียเลย ฆ่าได้ตัวหนึ่งก็โยนใส่กระสอบหนึ่งตัว
ไม่รู้ตัวเลยว่าแมลงกลายพันธุ์เกือบเต็มกระสอบแล้ว
เมื่อเห็นว่าใกล้หมดเวลา เธอเพิ่งเก็บผลผลิตจากต้นชาน้ำมันได้เพียงไม่กี่ต้น
แต่ต้นชาน้ำมันเหล่านี้ให้ผลผลิตมากจริง ๆ กะด้วยสายตาแล้ว ในมิติส่วนตัวน่าจะมีอยู่กว่าห้าร้อยกิโลกรัม
นี่ยังเป็นตอนที่เธอเก็บผลไปพลางฆ่าแมลงกลายพันธุ์ไปพลางด้วยซ้ำ หากตั้งใจเก็บผลชาน้ำมันอย่างเดียว คงได้มากกว่านี้อีก
เสิ่นเฉียวกลับเขตปลอดภัยพร้อมกับกลุ่มคนที่ออกไปเก็บของด้วยกัน ยังไม่ทันถึงบ้านก็เห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่หน้าบ้านแต่ไกล พอเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าเป็นเสี่ยวจู ในมือของเธอถือกระเช้าใบหนึ่ง ยืนอยู่หน้าประตูอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย
“เสี่ยวจู มาทำอะไรที่นี่เหรอ?”
“เสี่ยวเฉียว กลับมาแล้วเหรอ? วันนี้ฉันมีข่าวดีจะบอกเธอ” เสี่ยวจูดีใจมากเมื่อเห็นเสิ่นเฉียว
“เข้ามาก่อนสิ!”
เสิ่นเฉียวชวนเพื่อนสนิทเข้าไป แล้ววางตะกร้าสะพายหลังไว้ข้างกำแพง
นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวจูมาบ้านเสิ่นเฉียว แม้ห้องจะค่อนข้างเล็ก แต่เธอจัดเก็บไว้อย่างสะอาดเรียบร้อย นอกจากจะดูโล่งไปหน่อยแล้ว เสี่ยวจูคิดว่าบ้านหลังนี้ก็ไม่เลวเลย
เสิ่นเฉียวรินน้ำต้มสุกที่ปล่อยให้เย็นแล้วให้เธอหนึ่งแก้ว จากนั้นก็เข้าเรื่องสำคัญ
“เสี่ยวเฉียว น้องสามีฉันปลุกพลังได้แล้ว” เสี่ยวจูตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้