เสิ่นเฉียวหยิบพลั่วออกจากตะกร้าสะพายหลังแล้วเริ่มขุดไปด้วย ขณะเดียวกันก็ใช้พลังจิตจับตาคนสองคนที่ตามหลังมาไม่ห่าง
เธอกลัวว่าจะถูกลอบโจมตี จึงเตรียมพร้อมรับมืออยู่ตลอดเวลา
ส่วนคนสองคนที่ตามหลังมา พอเห็นเสิ่นเฉียวลงมือขุดก็พากันสงสัยจนทำอะไรไม่ถูก
«พี่ใหญ่ ดูสิ ผู้หญิงคนนั้นกำลังขุดอะไรอยู่? นั่นดูเหมือนมีพิษไม่ใช่เหรอ?»
ชายที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่มีแผลเป็นน่ากลัวพาดอยู่บนใบหน้า แม้เขาจะรู้สึกแปลกใจเหมือนกัน แต่ก็ฉลาดกว่าอีกคนอย่างเห็นได้ชัด หรือของที่เสิ่นเฉียวกำลังขุดอยู่จะกินได้? พวกเขาจำผิดไปหรือเปล่า? ช่างเถอะ ยังไงพวกเขาก็เจอโอกาสที่ผู้หญิงคนนี้อยู่ตามลำพังยากเสียที ต่อให้ของบนพื้นกินไม่ได้ ตัวเธอก็ต้องมีแต้มอยู่ไม่น้อยแน่
ไม่อย่างนั้นอายุยังน้อย จะมีบ้านอยู่ในเขตชุมชนแออัดได้ยังไง? แถมยังซื้อข้าวของไว้ตั้งมากมาย
พวกเขาเฝ้าสังเกตเป้าหมายคนนี้มานาน วันนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางปล่อยเธอไป
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ทั้งสองก็เริ่มลงมือ พวกเขาถืออาวุธย่องไปด้านหลังเสิ่นเฉียว ชายที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่ยกพลองขึ้นสูง หมายจะฟาดท้ายทอยของเธอเต็มแรง
เสิ่นเฉียวกำลังขุดเห็ดโคนอยู่ก็จริง แต่ยังคอยจับตาความเคลื่อนไหวของทั้งคู่ตลอด พอรู้ว่าพวกเขาเข้ามาด้านหลัง เธอก็รีบหลบไปด้านข้าง แล้วฟาดพลั่วในมือใส่ขาของชายคนนั้นทันที
พลองในมือชายที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่หลุดร่วง เขากุมขาร้องโอดโอย เห็นได้ชัดว่าแรงฟาดของเสิ่นเฉียวไม่เบาเลย