รอจนคนที่มาขายของทยอยกลับกันไปเกือบหมด เสิ่นเฉียวถึงค่อยหิ้วตะกร้าสานเข้าไป
ตอนเธอหยิบปลากลายพันธุ์ตัวนั้นออกมา เจ้าหน้าที่รับซื้อก็เหลือบตามองขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะตรวจดูความสดของปลา แล้วใช้เครื่องมือตรวจวัดค่ารังสี
เมื่อยืนยันได้ว่าปลาตัวนี้กินได้จริง เจ้าหน้าที่ก็เสนอราคารับซื้อให้ทันที
ปลาจับได้ยาก ราคาที่รับซื้อจึงค่อนข้างดี
ปลากลายพันธุ์ที่มีรังสีระดับปานกลางราคา 150 แต้มต่อ 1 ชั่ง ปลาตัวนี้หนัก 16 ชั่ง เธอจึงได้แต้มทั้งหมด 2,400 แต้ม
จากนั้นเสิ่นเฉียวก็หยิบหินพลังงาน 2 ก้อนออกมาจากอก สีหน้าของเจ้าหน้าที่เปลี่ยนไปทันที เธอมองเด็กสาวร่างผอมตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วหันไปมองหินพลังงานบนโต๊ะ
“หนูน้อย โชคดีจริง ๆ นะเนี่ย ถึงกับหาหินพลังงานมาได้ตั้ง 2 ก้อน ขอฉันตรวจดูก่อน”
“หนูไม่ได้หาเองค่ะ คนที่บ้านหาได้ แค่ให้หนูเอามาขายเท่านั้น” เสิ่นเฉียวไม่มีทางบอกว่าเป็นของที่ตัวเองหาได้ จึงหาข้ออ้างขึ้นมาทันที
“แค่นี้ก็ดีมากแล้วนะ เกือบเท่ารายได้ทั้งปีของคนอื่นเลยล่ะ โอ้ ก้อนนี้เป็นระดับซีด้วย ขอฉันดูหน่อย ค่าพลังงาน 875 ดีมาก แลกได้ 2,625 แต้ม อีกก้อนล่ะ… 422 ก็ดีเหมือนกัน หินพลังงาน 2 ก้อนรวมกันได้ 3,891 แต้ม บวกกับราคาปลาอีกตัว รวมเป็น 6,291 แต้ม หนูน้อย ถ้าคราวหน้ายังมีของดีแบบนี้ เอามาขายกับฉันอีกนะ ฉันแซ่หลิน เรียกพี่หลินก็ได้”
เจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่จุดรับซื้อมีเป้าผลงานที่ต้องทำให้ได้ตามปกติ หากรับซื้อของดีได้ พวกเธอก็จะได้รับรางวัลเป็นแต้มเพิ่มในแต่ละเดือน เจ้าหน้าที่แซ่หลินจึงยิ่งกระตือรือร้นกับเสิ่นเฉียวเป็นพิเศษ