หลังส่งเสี่ยวจูกลับไปแล้ว เสิ่นเฉียวก็สำรวจของที่อีกฝ่ายนำมาให้ มันคือแป้งข้าวเหนียวปั้นเป็นก้อน ทำจากแป้งมันเทศ เนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มมาก
นี่เป็นของดีทีเดียว สำหรับผู้คนในดินแดนรกร้างแล้ว อาหารทุกชนิดล้วนมีค่าอย่างยิ่ง
คิดไม่ถึงว่าแม่สามีของเสี่ยวจูจะมอบอาหารล้ำค่าจานนี้ให้เธอ ดูท่าเสี่ยวจูจะมีฐานะในครอบครัวสามีไม่เลว ไม่อย่างนั้นเพื่อนจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างเธอคงไม่เป็นที่ใส่ใจขนาดนี้ เสิ่นเฉียวจึงพลอยยินดีกับน้องสาวคนสนิทของตนด้วย
เมื่อกลับถึงบ้าน เสี่ยวจูก็หยิบของที่ซ่อนไว้ในอกออกมาต่อหน้าแม่สามี แล้วเล่าเรื่องที่เสิ่นเฉียวบอกเธอวันนี้ให้อีกฝ่ายฟังซ้ำอีกรอบ
แม่สามีของเธอหยิบผลพองชาขึ้นมาพินิจอยู่นาน ก่อนวางลงแล้วพูดกับเสี่ยวจูว่า “เพื่อนคนนี้ของลูกเป็นคนดีจริง ๆ ค้นพบของดีแบบนี้แล้วยังไม่รีบแจ้งทางการ แต่กลับบอกลูกก่อน เก็บของพวกนี้ไว้ก่อน พอศูนย์ตรวจสอบแจ้งผลแล้ว จะเอาไปขายหรือเก็บไว้กินเองก็ได้ ส่วนเรื่องไปเก็บเมล็ดชาน้ำมัน พวกเราไปด้วยกัน”
“ได้ค่ะแม่ ถึงตอนนั้นเราต้องเก็บกลับมาเยอะ ๆ นะคะ เสี่ยวเฉียวบอกว่าเมล็ดชาน้ำมันพวกนี้เอาไปสกัดน้ำมันได้ ต่อไปเราจะได้ไม่ขาดน้ำมันกินแล้ว”
เช้าวันถัดมา เสิ่นเฉียวสะพายตะกร้าขึ้นหลังแล้วไปยังศูนย์ตรวจสอบ ศูนย์ตั้งอยู่ในเขตบี เป็นหน่วยงานอิสระขนาดใหญ่ ไม่เพียงตรวจสอบอาหารที่ไม่รู้จักได้เท่านั้น ภายในยังมีสถาบันวิจัยที่ศึกษาพืชและสัตว์ในดินแดนรกร้างโดยเฉพาะ