ในเขตแลกเปลี่ยนมีอาหารธรรมชาติขายด้วย อาหารหลักมีมันเทศ มันฝรั่ง แป้ง และข้าวสาร แต่ละอย่างมีขนาดใหญ่กว่าปกติมาก
ข้าวสารเม็ดหนึ่งใหญ่พอ ๆ กับกำปั้นของเธอเลยทีเดียว พอถามราคา ข้าวที่ปนเปื้อนรังสีระดับปานกลางกลับขายตั้ง 120 แต้มต่อครึ่งกิโลกรัม แพงกว่าเนื้อเสียอีก ส่วนแป้งก็ราคาใกล้เคียงกัน
มันเทศกับมันฝรั่งถือว่าถูกกว่า แต่ก็ยังราคา 30 แต้มต่อครึ่งกิโลกรัม
มิน่าคนส่วนใหญ่ที่นี่ถึงเลือกดื่มสารอาหารสำเร็จรูป เมื่อเทียบกับอาหารธรรมชาติเหล่านี้แล้ว สารอาหารสำเร็จรูปมีราคาถูกกว่ามากจริง ๆ
เสิ่นเฉียวตั้งใจทำอาหารกินเองอยู่แล้ว แต่เพราะยังไม่ได้ซื้อเครื่องกำจัดกลิ่น เธอจึงซื้อแค่มันฝรั่ง 2 ชั่งกับมันเทศ 2 ชั่งไปก่อน
ผักใบที่วางขายดูเหี่ยวเฉาจนแทบจับตัวไม่อยู่ เธอเลยไม่ซื้อ
ในมิติส่วนตัวมีเนื้ออยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่ม
เมื่อออกจากเขตแลกเปลี่ยน ตะกร้าสะพายหลังที่เดิมว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยของหลายอย่าง ส่วนแต้มในมือยังเหลือ 3,866 แต้ม
เธอตั้งใจจะเอาแต้มเหล่านี้ไปซื้อเครื่องกำจัดกลิ่นมือสองกับเครื่องใช้ไฟฟ้าจำเป็นบางอย่างที่ร้านขายของชำของเหล่าหวัง
ของพวกนี้ในเขตแลกเปลี่ยนล้วนเป็นของใหม่ ราคาสูง ไม่คุ้มค่าเท่าไรนัก
ระหว่างทางกลับ เสิ่นเฉียวคอยระวังคนที่อยู่ข้างหลังตลอดเวลา วันนี้เธอได้แต้มมามากขนาดนี้ จึงกลัวว่าจะมีคนจับตา
เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปหลายครั้ง ทั้งยังใช้พลังจิตคอยตรวจสอบรอบตัวอยู่ตลอด อาจเพราะช่วงเวลาที่เธอมาถึงมีคนอยู่ไม่มาก จึงไม่รู้สึกว่ามีใครตามมา
พอกลับถึงบ้าน เธอล็อกประตูแล้วปาดเหงื่อบนใบหน้า ก่อนจะเอาของในตะกร้าสะพายหลังออกมา
เธอเก็บข้าวของที่เจ้าของร่างเดิมเคยใช้ไว้ในมิติส่วนตัว ไม่คิดจะทิ้งและไม่คิดจะใช้ ปล่อยไว้แบบนั้นก็แล้วกัน