ทุเรียนบนต้นลูกนี้ใหญ่กว่าลูกที่เก็บได้ใต้ต้นเมื่อครู่เสียอีก กะด้วยสายตาแล้วมีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 2 เมตร
เปลือกแข็งเต็มไปด้วยหนาม แววเย็นเยียบวาววับ
แต่เสิ่นเฉียวกลับไม่กลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอตื่นเต้นมาก หยิบสายรัดข้อมือขึ้นมาตรวจ เริ่มจากเปลือกด้านนอก
“ติ๊ด ๆ พบรังสีระดับสูงและการกลายพันธุ์ ไม่แนะนำให้รับประทาน”
ลูกแรกก็มีรังสีระดับสูงเสียแล้ว เสิ่นเฉียวรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ไม่เป็นไร เนื้อข้างในอาจกินได้ก็ได้ เธอเปิดช่องเล็ก ๆ บนเปลือกแข็งของทุเรียน แล้วตรวจเนื้อด้านใน
“ติ๊ด ๆ พืชไม่ทราบชนิด กลายพันธุ์จากรังสีระดับปานกลาง ไม่สามารถรับประทานได้”
ให้ตายสิ ลูกแรกก็กลายพันธุ์ระดับปานกลางแล้ว เสิ่นเฉียวตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
โชคดีที่ตรวจเนื้อข้างในด้วย คงเป็นเพราะเปลือกทุเรียนแข็งและหนา ช่วยกันรังสีจากภายนอกไว้ แม้เปลือกจะมีรังสีระดับสูง แต่เนื้อข้างในกลับกินได้
แต่จะเอาทุเรียนที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางถึง 2 เมตร หนักหลายร้อยจินลงจากต้นได้อย่างไรล่ะ?
เสิ่นเฉียวเริ่มหนักใจอีกครั้ง
เธอไม่มีเครื่องมือที่เหมาะมือ มีแค่เคียว มีดทำครัว และมีดสั้นอย่างละเล่ม
ตอนนี้ดูแล้ว เคียวน่าจะเหมาะที่สุด
เธอหยิบเคียวออกมาจากมิติส่วนตัว แล้วเริ่มฟันขั้วทุเรียน