เมื่อมีวัวกลายพันธุ์ที่ได้รับรังสีในระดับต่ำตัวนี้ เสิ่นเฉียวก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าอนาคตยังพอมีความหวัง
ต้องรู้ไว้ว่า สัตว์กลายพันธุ์ที่กินได้ล้วนมีประโยชน์แทบทุกส่วน
ทั้งขน หนัง และฟันของพวกมันสามารถนำไปทำอาวุธกับเสื้อผ้าได้ โดยเฉพาะหนังของวัวกลายพันธุ์ที่เหนียวทนทานพอ ๆ กับชุดป้องกันระดับมืออาชีพ แม้จะป้องกันรังสีไม่ได้ แต่ประสิทธิภาพด้านอื่นก็ไม่ด้อยไปกว่าชุดป้องกันเฉพาะทางเลย
ชาวบ้านในเขตชุมชนแออัดจำนวนมากที่ไม่มีเงินซื้อชุดป้องกันมืออาชีพ ส่วนใหญ่จึงเลือกใช้หนังของสัตว์กลายพันธุ์แทน
แน่นอนว่า สัตว์ที่คนทั่วไปพอจะหาได้ย่อมไม่ใช่สัตว์กลายพันธุ์ขนาดใหญ่ ส่วนมากเป็นสัตว์กลายพันธุ์ตัวเล็ก
ฟันของสัตว์กลายพันธุ์แข็งมาก ใช้ทำอาวุธได้ กระดูกก็เช่นกัน
ถ้าในตัวสัตว์กลายพันธุ์มีหินพลังงานด้วย ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ หากค่าพลังงานของหินสูงพอ บางทีอาจนำไปแลกคะแนนได้มากพอสำหรับย้ายเข้าไปอยู่ในเขตซีหรือเขตบี
วัวกลายพันธุ์ตัวนี้แม้ยังเป็นลูกวัว แต่ตัวใหญ่โตมาก น่าจะพอให้เธอกินได้นาน อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปพักหนึ่ง
แต่ทุกอย่างคงต้องรอให้เธอหาทางออกจากที่นี่ได้ก่อน
เสิ่นเฉียวตรวจดูนาฬิกาข้อมือแล้วรู้ว่า ที่ที่เธอตกลงมานั้นดูเผิน ๆ เหมือนหน้าผา แต่แท้จริงแล้วเป็นหุบเขา
ก่อนหน้านี้เธอตรวจดูตำแหน่งแล้ว พบว่าที่นี่อยู่ห่างจากเขตปลอดภัยอย่างน้อยเจ็ดสิบถึงแปดสิบกิโลเมตร ทั้งยังใกล้เขตรังสีสูงมาก จึงแทบไม่มีคนมาถึงบริเวณนี้
เฮ้อ ถูกวัวกลายพันธุ์ไล่จนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ไม่รู้ตัวเลยว่าห่างจากเขตปลอดภัยมาขนาดนี้แล้ว
แม้จะกินยารักษาไปแล้ว แต่อาการบาดเจ็บบนร่างกายคงไม่หายทันที ต้องใช้เวลาพักฟื้นพอสมควร จากสภาพร่างกายในตอนนี้ อย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งวันกว่าจะกลับไปได้
เพราะฉะนั้น สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือหาทางผ่านคืนนี้ไปให้ได้ก่อน
ถ้าการปรากฏตัวของซอมบี้ทำให้โลกทัศน์ของเธอพังทลาย ตอนนี้เสิ่นเฉียวก็รู้สึกเหมือนตัวเองหลุดมาอยู่อีกโลกหนึ่ง
ดอกไม้ใบหญ้าที่เคยน่ารักล้วนใหญ่โตขึ้นมาก ไม่ต้องพูดถึงต้นไม้ที่สูงใหญ่อยู่แล้ว
ตอนนี้เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่มดตัวหนึ่ง สิ่งมีชีวิตใด ๆ ที่คลานออกมาจากป่าทึบก็อาจเหยียบเธอจมดินได้ทุกเมื่อ
นิสัยที่ฝังแน่นจากการใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกทำให้เธอไม่กล้าผ่อนคลาย ต้องระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา
โชคดีที่หุบเขาแห่งนี้อยู่ตรงขอบเขตรังสีสูง แทบไม่มีร่องรอยว่ามนุษย์เคยเหยียบย่างเข้ามา
ดังนั้นจึงมองเห็นพืชหลายชนิดด้วยตาเปล่า ซึ่งดูเหมือนจะกินได้ ส่วนที่เธอรู้ว่าพืชเหล่านี้กินได้เพราะอะไร ก็เป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทั้งนั้น
ไม่อย่างนั้นพืชที่เปลี่ยนสภาพจนแทบจำไม่ได้เหล่านี้ เธอคงแยกไม่ออกจริง ๆ
เจ้าของร่างเดิมออกไปเก็บของนอกเขตปลอดภัยตั้งแต่เด็ก จึงรู้จักพืชหลายชนิด อีกทั้งเขตปลอดภัยยังจัดการศึกษาให้เด็ก ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หนึ่งในวิชานั้นสอนเรื่องนี้โดยเฉพาะ จุดประสงค์หลักก็เพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิตของมนุษย์
พืชเหล่านี้บางชนิดเธอคุ้นชื่อดี แต่บางชนิดก็ไม่รู้เลยว่าคืออะไร
ยิ่งไปกว่านั้น พืชเหล่านี้ไม่ได้กินได้ทั้งหมด ในพืชหลายสิบต้น ถ้าตรวจพบว่ากินได้ในระดับต่ำถึงปานกลางสักหนึ่งหรือสองต้นก็นับว่าดีมากแล้ว อัตราที่กินได้ต่ำจนน่ากลัว
แต่ใกล้ค่ำแล้ว พืชพวกนี้ยังไม่ใช่เป้าหมายของเธอในตอนนี้
ต้นไม้แถวนี้แม้แต่ต้นที่ดูเล็กที่สุดด้วยตาเปล่าก็มีเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อยสองถึงสามเมตรแล้ว ไม่ต้องพูดถึงต้นใหญ่ ๆ คงต้องใช้คนหลายสิบคนถึงจะโอบรอบได้ ส่วนความสูงยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ความพยายามไม่เคยทรยศคนตั้งใจ เสิ่นเฉียวหาโพรงถ้ำที่เหมาะสมไม่เจอ แต่กลับพบโพรงไม้ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
เดิมทีเธอตั้งใจจะปีนขึ้นไปนอนบนต้นไม้สักคืน แต่ต้นไม้สูงเกินไป สภาพร่างกายในตอนนี้ทำให้การปีนขึ้นไปค่อนข้างลำบาก ในมิติเก็บของก็ไม่มีอุปกรณ์ช่วยอะไรเลย
โพรงไม้นับเป็นตัวเลือกที่ดี แค่ใช้ก้อนหินใหญ่ปิดปากโพรง เธอก็ซ่อนตัวอยู่ข้างในได้
เธอไม่รู้ว่าสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้จมูกไวแค่ไหน ตอนนี้ทำได้เพียงเท่านี้
ฟ้าใกล้มืดแล้ว เธอต้องรีบจัดที่กำบังให้เสร็จโดยเร็ว
โชคดีที่โพรงไม้นี้ไม่มีเจ้าของ เพราะข้างในไม่มีขนสัตว์หรือเศษอาหารหลงเหลืออยู่เลย
นับเป็นข่าวดีสำหรับเธอ เธอไม่อยากนอนอยู่ดี ๆ กลางดึกแล้วถูกสัตว์กลายพันธุ์ลากออกไปกิน
โพรงไม้กว้างมาก เพราะต้นไม้ต้นนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อยสามเมตร
เธอฝืนทนความเจ็บที่แผ่นหลังแล้วทำความสะอาดโพรงไม้ไปพลาง คิดไปพลางว่าพอผ่านคืนนี้ไป พรุ่งนี้อาจใช้ยารักษาอีกหนึ่งหลอด ไม่แน่แผลที่หลังก็อาจหายดี
ข้างในโพรงไม้แห้งสนิท อุณหภูมิก็กำลังสบาย
ตอนนี้เป็นฤดูร้อนของดินแดนรกร้าง อุณหภูมิกลางวันสูงกว่า 50 องศา พอตกกลางคืนก็ยังอบอ้าวมาก แต่ในโพรงไม้นี้กลับเย็นสบายทีเดียว
หนึ่งปีในดินแดนรกร้างมี 16 เดือน แต่มีเพียงสองฤดู คือฤดูร้อนกับฤดูหนาว
โดยทั่วไปฤดูร้อนกินเวลานานถึง 10 เดือน ในฤดูนี้พืชพรรณเติบโตอุดมสมบูรณ์ ผู้คนจึงมีโอกาสหาอาหารที่กินได้จากพื้นที่กลางแจ้งมากขึ้น
แต่ทุกวันในฤดูร้อน ตั้งแต่ 10:00 น. ถึง 14:00 น. เป็นช่วงที่ระดับรังสีรุนแรงที่สุด หากไม่สวมชุดป้องกันระดับมืออาชีพ ก็ไม่อาจเดินตากแดดจัดได้ เพราะเสี่ยงป่วยด้วยโรครังสีอย่างยิ่ง
ส่วนฤดูหนาว แม้จะมีเพียงหกเดือน แต่อุณหภูมิจะลดลงไปถึงประมาณ -60 องศา แถมยังมีพายุหิมะตามมา
ผู้คนทำได้เพียงหลบอยู่ในบ้าน อาศัยอาหารที่กักตุนไว้เพื่อผ่านฤดูหนาวอันยาวนาน
หากอาหารไม่พอ หรือฤดูหนาวยืดเยื้อ จำนวนผู้เสียชีวิตก็จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เคยมีครั้งหนึ่งที่ฤดูหนาวซึ่งปกติมีเพียงหกเดือนยืดเยื้อออกไปอีกเดือนกว่า ๆ ส่งผลให้ผู้คนจำนวนมากในเขตปลอดภัยที่กักตุนอาหารไว้ไม่พอต้องเสียชีวิต
แม้เธอจะอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่ช่วงนั้นชีวิตความเป็นอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ลำบากมาก หลายครั้งต้องรอสองถึงสามวันกว่าจะได้สารอาหารหนึ่งหลอด พอประทังไม่ให้หิวตายไปได้
ต่อมาแม้แต่สารอาหารก็ไม่มีเหลือ สิ่งที่ได้กินมีเพียงน้ำแกงผักใส ๆ หนึ่งมื้อ
ช่วงเวลานั้นทำให้เจ้าของร่างเดิมในวัยเด็กเข้าใจความสำคัญของอาหารอย่างลึกซึ้ง เพราะความทรมานจากความหิวนั้นหนักหนาสาหัสจริง ๆ
เพราะฉะนั้น สำหรับมนุษย์ในเขตปลอดภัยแล้ว อาหารคือสิ่งสำคัญที่สุด
โดยเฉพาะคนที่อาศัยอยู่ในเขตชุมชนแออัด พวกเขามีคะแนนสำหรับซื้ออาหารไม่มากนัก อาหารที่กักตุนไว้ส่วนใหญ่จึงมาจากการเก็บหาในฤดูร้อน
หลายคนเก็บอาหารที่กินได้ในฤดูร้อนมาแล้วก็ยังไม่ยอมกิน แต่หาทางเก็บรักษาไว้เพื่อนำไปแลกคะแนน เพราะสิ่งเหล่านี้คือทุนที่ช่วยให้พวกเขารอดชีวิตในฤดูหนาว
ตอนนี้เสิ่นเฉียวหิวจนท้องกิ่วแล้ว ตะกร้าสะพายหลังกับอุปกรณ์ที่ใช้เก็บของซึ่งนำติดตัวออกมาด้วยคงหายไปไหนสักแห่งตั้งแต่ตอนหนี
เธอลูบหน้าอกตัวเอง โชคดีที่ก่อนออกจากบ้าน เธอสอดสารอาหารไว้หนึ่งหลอดตรงนี้ จึงเก็บรักษามันไว้ได้อย่างดี
เสิ่นเฉียวหยิบสารอาหารออกมาดู
ในหลอดใสมีของเหลวสีน้ำตาลอ่อนบรรจุอยู่
เธอบิดฝาออกแล้วจิบไปคำหนึ่ง ก่อนจะอดขมวดคิ้วไม่ได้ จะว่าอย่างไรดีนะ? มันมีกลิ่นสนิมปนกับกลิ่นประหลาดที่อธิบายไม่ถูก สรุปคือรสชาติแย่มาก
แต่ในฐานะคนที่ใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกมาสิบปี เธอไม่มีทางยอมทิ้งอาหารแม้แต่คำเดียว ต่อให้อาหารนั้นจะกินยากแค่ไหนก็ตาม
ไม่อร่อยก็ช่างเถอะ อย่างน้อยตอนนี้มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้อิ่มท้องได้
ส่วนวัวกลายพันธุ์ในมิติเก็บของน่ะหรือ? ขอโทษที ไม่มีเครื่องมือ เธอไม่มีทางผ่าหนังหนา ๆ ของมันออกได้ ตอนนี้จึงทำได้แค่มอง แต่กินไม่ได้