จนกระทั่งงูยักษ์กลายพันธุ์ล้มครืนลงกับพื้น เสียงสนั่นกึกก้องทำให้เสิ่นเฉียวได้สติกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์
สมาชิกหน่วยคุ้มกันเริ่มเก็บกวาดสนามรบ เสิ่นเฉียวมองตาค้างตอนเห็นเด็กสาวผู้มีพลังพิเศษด้านมิติส่วนตัวเก็บงูยักษ์กลายพันธุ์กับหนูไผ่อีกหลายตัวเข้าไปในมิติส่วนตัว
เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สมาชิกหน่วยคุ้มกันหนุ่มคนหนึ่งจึงเดินเข้ามาหา
“สาวน้อย รีบออกไปจากที่นี่เถอะ ตอนนี้แถวนี้ยังไม่ปลอดภัยเต็มที่ ยังมีโอกาสที่สัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นจะโผล่มาอีก”
“อ้อ ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”
สมาชิกหนุ่มได้ยินเธอพูดเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะกลับไปจัดการธุระของตัวเอง
จู่ ๆ มีสัตว์กลายพันธุ์ปรากฏตัวขึ้นมากมายในบริเวณนี้ เรื่องนี้ผิดปกติมาก พวกเขาต้องรีบตรวจสอบพื้นที่ทั้งหมด เพราะป่านี้อยู่ใกล้เขตปลอดภัยเกินไป
เสิ่นเฉียวอยากกลับไปเก็บเห็ดเยื่อไผ่กลายพันธุ์ที่ยังเหลืออยู่ให้หมด แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของสมาชิกหน่วยคุ้มกันเมื่อครู่ เธอก็ล้มเลิกความคิดนั้น
เธออิจฉาคนที่มีพลังพิเศษสำหรับโจมตีจริง ๆ แม้พลังพิเศษด้านจิตของเธอจะใช้โจมตีได้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นสอง จัดการสัตว์กลายพันธุ์ตัวเล็กได้ก็จริง แต่ถ้าเป็นงูยักษ์ยาวกว่าสิบเมตรเมื่อครู่คงไม่ไหว
ส่วนพลังพิเศษด้านมิติส่วนตัวก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแค่เธอเท่านั้นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ชาติก่อนต่อให้พยายามแค่ไหน เธอก็ฝึกทักษะโจมตีอย่างคมมีดมิติหรือการบีบอัดมิติแบบผู้มีพลังพิเศษด้านมิติส่วนตัวคนอื่นไม่ได้ ชาตินี้ก็ไม่ต่างกัน