เจ้าหน้าที่กำลังถักเสื้อไหมพรมอย่างสบายอารมณ์ ไม่รู้ว่าขนไหมพรมที่ใช้ทำมาจากอะไร ดูนุ่มนิ่มมาก
“สวัสดีค่ะ พี่สาวคนสวย ฉันอยากถามว่าตอนนี้เขตซีมีบ้านว่างให้เช่าบ้างไหมคะ?”
เดิมทีเจ้าหน้าที่ด้านในทำท่ารำคาญ แต่พอได้ยินใครเรียกเธอว่าพี่สาวคนสวย ก็ยิ้มหน้าบานทันที ก่อนจะเริ่มแนะนำอย่างกระตือรือร้น
ดูท่าว่าไม่ว่ายุคไหน ผู้หญิงก็ชอบให้คนชมว่ายังสาว
เจ้าหน้าที่น่าจะอายุราว 30 กว่าปี พอเห็นคนที่มาถามเป็นเด็กสาวตัวผอมแห้ง สวมเสื้อผ้าธรรมดา ก็เดาได้ว่าอาจมาจากเขตดี จึงแนะนำบ้านที่อยู่ใกล้เขตชายขอบให้ แม้ค่าเช่าจะถูกมาก แต่เสิ่นเฉียวก็ไม่ได้พอใจนัก
“พี่หลี่คะ ฉันอยากได้บ้านที่ดีกว่านี้ ค่าเช่าแพงขึ้นหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอแค่เพื่อนบ้านรอบ ๆ อยู่ด้วยกันได้ก็พอค่ะ”
เสิ่นเฉียวพูดชัดเจน หลี่น่าเข้าใจทันที เธอเองก็เกิดที่เขตดี หากไม่ได้แต่งงานกับสามีที่อยู่กองทหารรับจ้าง ก็คงไม่ได้ตามสามีมาใช้ชีวิตในเขตซี จึงเข้าใจสภาพแวดล้อมของเขตดีเป็นอย่างดี
จะว่าแย่มากก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้วุ่นวายหนัก เพราะยังมีกองลาดตระเวนอยู่ เพียงแต่มีบางเรื่องที่กองลาดตระเวนทำได้แค่ปิดตาข้างหนึ่ง
ที่สำคัญที่สุดคือ การอยู่ในเขตดีไม่มีหลักประกันความปลอดภัย พอถึงฤดูหนาวก็เกิดฝูงสัตว์บุกได้ง่าย แม้เขตปลอดภัยจะมีกำแพงสูงตระหง่าน แต่สัตว์กลายพันธุ์เหล่านั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่า หากฝ่าแนวป้องกันเข้ามาได้ คนในเขตดีก็จะเป็นกลุ่มแรกที่รับเคราะห์ ที่คนจากเขตอื่นยังมีโอกาสหนีรอดเพิ่มขึ้นอีกนิด ก็เพราะมีเขตดีคอยรับแรงปะทะอยู่ข้างหน้า