ผืนดินหลังฝนตกเหมาะแก่การเติบโตของเห็ดป่าอย่างยิ่ง ไม่นานนัก เสิ่นเฉียวก็พบไข่เห็ดเยื่อไผ่ขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลหลายลูกตรงชายป่าไผ่ ทั้งยังมีเห็ดเยื่อไผ่ที่กางดอกใหญ่ราวกับร่มคันเล็ก ๆ อีกหลายดอก
แปลกตรงที่บริเวณนั้นมีคนกำลังเก็บหน่อไม้อยู่หลายคน แต่กลับทำเหมือนไม่เห็นไข่เห็ดเยื่อไผ่กับเห็ดเยื่อไผ่เลยแม้แต่น้อย
หรือว่าเห็ดเยื่อไผ่ในโลกนี้กินไม่ได้?
เสิ่นเฉียวไม่ค่อยเชื่อ จึงหยิบสายรัดข้อมือขึ้นมาตรวจสอบทันที
“ปี๊บ ๆ เชื้อราชนิดไม่ทราบชื่อ ปนเปื้อนรังสีระดับต่ำ อาจมีสารพิษ โปรดบริโภคด้วยความระมัดระวัง
“ปี๊บ ๆ เชื้อราชนิดไม่ทราบชื่อ ปนเปื้อนรังสีระดับต่ำ อาจมีสารพิษ โปรดบริโภคด้วยความระมัดระวัง”
เสิ่นเฉียวไม่คิดเลยว่าผลตรวจจากสายรัดข้อมือจะออกมาเป็นแบบนี้
เชื้อราชนิดไม่ทราบชื่อ... ดูท่าคงไม่ได้ขึ้นทะเบียนไว้ อาหารที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียน คนในดินแดนรกร้างจะไม่เก็บมากิน
“หนูเอ๊ย เห็ดพวกนั้นกินไม่ได้นะ มีพิษ อย่าเสียเวลาตรวจเลย เอาเวลาไปขุดหน่อไม้เพิ่มยังมีประโยชน์กว่า”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเตือนพลางขุดหน่อไม้อยู่ข้าง ๆ
“คุณป้ารู้ได้ยังไงคะว่ากินไม่ได้?”
“เฮ้อ เมื่อก่อนก็มีคนไม่เชื่อคำเตือน กินเห็ดพิษเข้าไป บ้างก็ได้ไปเจอยมบาล บ้างก็เป็นบ้าไปเลย เขตปลอดภัยเลยประกาศว่าเห็ดพวกนี้อาจมีพิษต่อระบบประสาท กินไม่ได้”
เสิ่นเฉียวเข้าใจแล้ว เธอได้ข้อมูลที่มีประโยชน์จากคำพูดของคุณป้าคนนี้มาบ้าง
ความรู้ในดินแดนรกร้างขาดช่วง บันทึกอารยธรรมจำนวนมากสูญหายไป ผู้คนทำได้เพียงอาศัยบันทึกกระจัดกระจายเพียงไม่กี่ชิ้นเพื่อทำความเข้าใจโลกทั้งใบ
ยิ่งเมื่อประกอบกับผลกระทบจากรังสีระดับสูง พืชและสัตว์ในโลกดินแดนรกร้างก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน