แต้มคะแนนของเจ้าของร่างเดิมแทบถูกใช้จนเกลี้ยง ตอนนี้ในมือเหลืออยู่แค่ 38 แต้ม
เรียกได้ว่าจนกรอบจริง ๆ ถ้าไม่มีบ้าน วันนี้เธอคงไม่มีที่ซุกหัวนอนด้วยซ้ำ
เสิ่นเฉียวค่อย ๆ ก้าวไปตามทิศทางที่จำได้จากความทรงจำ ผู้คนที่เดินผ่านบางคนก็มองเธออยู่ครู่หนึ่ง บางคนกลับเดินผ่านไปโดยไม่ชายตามอง
แค่มองก็รู้แล้วว่า วันนี้เสิ่นเฉียวคงถูกสัตว์กลายพันธุ์โจมตีมา ไม่อย่างนั้นบนตัวคงไม่มีรอยเลือด แถมยังดูสะบักสะบอมขนาดนี้
ที่นี่ไม่มีใครเห็นใจเธอ ถ้าอาการหนักกว่านี้อีกสักหน่อย บางทีคนที่สนใจเธออาจเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ เพราะนั่นหมายความว่าอาจมีศพให้เก็บ
เสิ่นเฉียวไม่สนสายตาคนอื่น ตอนนี้เธอคิดแค่อยากรีบกลับไปที่กระท่อมของตัวเอง
กำแพงเขตปลอดภัยสูงมาก แต่ก็ไม่ได้ปลอดภัยเต็มร้อย อย่างไรเสีย สิ่งมีชีวิตไม่ได้มีแค่พวกที่อาศัยอยู่บนพื้นดิน ยังมีพวกที่บินอยู่บนฟ้าและพวกที่ขุดดินได้อีก
เมื่อถูกสัตว์กลายพันธุ์โจมตี คนที่ซวยก่อนใครก็คือผู้คนในเขตบ้านเพิง หากกำแพงเขตปลอดภัยถูกเจาะ บ้านที่อยู่รอบนอกเขตบ้านเพิงย่อมตกเป็นเป้าก่อน
โชคดีที่เขตปลอดภัยแห่งนี้มีกำลังค่อนข้างแข็งแกร่ง มีผู้มีพลังพิเศษอยู่มาก ความปลอดภัยจึงสูงกว่าเขตอื่น
เสิ่นเฉียวเดินผ่านถนนที่วุ่นวาย อาศัยความทรงจำในหัว ไม่นานก็หาบ้านของตัวเองเจอ